Grisjet e perineumit

A është e zakonshme që të shkaktohen grisje gjatë një lindje vaginale?

Po. Me hyrjen e foshnjës tuaj në botë, ju mund të përfundoni me një grisje. Shpesh kjo ndodh në perineum (zona midis anusit dhe vaginës tuaj). Grisjet janë më të zakonshme tek gratë të cilat bëjnë lindjen e tyre të parë vagina-le dhe luhaten nga prerje dhe gërricje të vogla deri në shqyerje të thella që prekin disa muskuj të dyshemesë së pelvisi-t. Është e mundshme që të griseni edhe në qoftë se keni një epiziotomi. Në fakt, një epiziotomi e shton rrezikun e grisjeve të rënda.

Grisjet më sipërfaqësore përfshijnë lëkurën e perineumit dhe indit rreth hapjes së vaginës ose shtresës më të jashtme të vetë vaginës, por jo muskujt. Këto grisje, të quajtura laceracione të shkallës së parë shpesh janë kaq të vogla saqë kërkojnë pak apo aspak qepje. Zakonisht shërohen shpejt dhe shkaktojnë pak apo aspak siklet.

Laceracionet e shkallës së dytë shkojnë më thellë në muskujt poshtë. Këto grisje duhet qepur që të mbyllen, shtresë pas shtrese. Ato do shkaktojnë njëfarë sikleti dhe zakonisht kërkojnë disa javë për t’u shëruar. Qepjet treten vetë gjatë periudhës së shërimit.

Rreth 4% e grave që lindin në rrugë vaginale përfundojnë me një grisje më serioze në perineumin e tyre, që shtrihet deri në anus dhe përtej. Kjo lloj grisje mund të shkaktojë dhimbje të konsiderueshme për shumë muaj dhe rrit rrezikun e mospërmbajtjes anale.

Këto grisje të rënda quhen laceracione të shkallës së tretë ose të katërt. Një laceracion i shkallës së tretë është një grisje në indet vaginale, lëkurën dhe muskujt e perineumit që shtrihet në sfinkter (muskuli që rrethon anusin tuaj). Një grisje e shkallës së katërt shkon nëpër sfinkterin anal dhe indin nën të.

Gjithashtu është e mundshme që të griseni edhe në vende të tjera. Disa gra grisen në pjesën e sipërme të vagjinës, pranë preterit (kjo njihet si lacerim peri-ureter-al). Këto grisje janë shpesh krejt të vogla dhe në qoftë se ju pësoni një të tillë, ndoshta do të keni nevojë për vetëm pak ose aspak qepje.

Trajtimet e kancerit të zorrëve

Fazat e kancerit të zorrëve

Ekzistojnë disa sisteme për të përcaktuar fazat e kancerit të zorrëve. I pari është sistemi ACPS, i treguar më poshtë:

Stadi A – Kanceri gjendet vetëm në muret e zorrës.

Stadi B – Kanceri është përhapur në sipërfaqen e jashtme të mureve të zorrës.

Stadi C – Kanceri është përhapur në nyja limfatike në afërsi të zorrës.

Stadi D – Kanceri është përhapur përtej nyjeve limfatike, në zona të tjera të trupi si mëlçia apo mushkëritë.

Një sistem tjetër i përdorur është ai që quhet sistemi TNM. Ky sistem tregon sa i përhapur është tumor-i (T) në muret e zorrës; a janë infektuar nyjet limfatike (N) dhe a është përhapur kanceri në zona të tjera të trupit (metastazë-M). Në sistemin TNM, çdo shkronje i bashkëngjitet një numër, i cili tregon sa ka përparuar kanceri.

Ndoshta do të dëgjoni edhe për sistemin Dukes, i cili është një sistem më i vjetër, i ngjashëm me sistemin ACPS.

Trajtimi

Trajtimi kryesor për kancerin e zorrës është ndërhyrja kirurgjik-ale. Mund t’ju nevojitet edhe kemioterapi apo radioterapi. Mund t’ju nevojitet vetëm njëra prej tyre, por ndonjëherë mund të nevojitet një kombinim i tyre.

Ndërhyrja kirurgjikale

Ekzistojnë disa lloje të ndërhyrjeve për kancerin e zorrës. Secila prej tyre do të përcaktohet nga vendndodhja e kancerit në zorrë, nga lloji dhe madhësia e kancerit dhe nga përhapja e tij. Doktori do të marrë në konsideratë edhe moshën dhe shëndetin tuaj.

Kirurgji minimalisht invazive

Me termin kirurgji minimalisht invazive, e quajtur ndryshe edhe vrima e çelësit apo kirurgji laparoskopike duhet të kuptojmë një teknikë kirurgjikale, e cila përbëhet prej disa çarje të vogla në vend të një prerjeje të madhe në abdomen.

Kirurg-u fut një tub të hollë dhe fleksibël, i quajtur laparoskop, në një nga çarjet. Laparoskopi ka një dritë dhe një kamera, në mënyrë që kirurgu të shohë brenda abdomen-it dhe të heqë kancerin. Kjo teknikë zakonisht ka më pak dhimbje dhe më pak shenja, një rrezik më të vogël për infeksione dhe shërim më të shpejtë, duke kaluar më pak kohë në spital.

Lichen sclerosis

Lichen sclerosis është një gjendje jo e zakonshme e lëkurës që mund të zhvillohet kudo në trup. Më shpesh ajo prek organ-et gjenital-e (vulvë-n tek gratë dhe gjithashtu edhe lëkurën përreth anus-it). Çdonjeri mund ta marrë lichen sclerosis në çfarëdo moshe, duke përfshirë edhe fëmijët, por gratë pas menopauzë-s kanë një rrezik më të lartë. Për shkak se lichen sclerosis mund të shkaktojë një kruarje të vazhdueshme vulvale, ajo si fillim mund të merret gabimisht si myk.

Simptomat e lichen sclerosis

Në lichen sclerosis, lëkura është e inflamuar. Ajo zakonisht është e kuqe dhe mund të ketë disa pika të bardha. Lëkura shpesh është e kruajtshme, por mund të shkaktojë dhimbje të lehta. Kur është e fortë, mund të ketë edhe gjakderdhje. Ashtu sikundër një kruarje e vazhdueshme, gratë me lichen sclerosis vulvale mund të përjetojnë dhimbje gjatë marrëdhënies seksuale dhe gjatë urinim-it. Nëse ajo prek vulvën, ajo mund të ndikojë edhe në hyrjen e vaginës edhe në marrëdhënien seksuale.

Diagnostikimi i lichen sclerosis

Lichen slerosis shpesh mund të diagnostikohet nga paraqitja e lëkurës dhe nëse ka ndonjë dyshim konfirmohet nëpërmjet biopsi-së. Kjo do të thotë heqjen e një pjese të vogël të indeve të prekura për ekzaminim. Tek të rriturit, zakonisht është mirë për të konfirmuar diagnozë-n në këtë mënyrë.

Trajtimi i lichen sclerosis

Lichen sclerosis është trajtuar zakonisht  duke aplikuar një krem të fortë steroidal në zonën e prekur. Kjo aplikohet çdo ditë për disa javë dhe pastaj më pak për disa javë të tjera.

Ju mund të keni nevojë për të aplikuar një krem steroidal afatgjatë, disa herë në javë, për të parandaluar ripërsëritjen e lichen sclerosis.

Si mund ta marr lichen sclerosis?

pelvisi

Ushtrimet e muskujve të legenit në dysheme mund të ndihmojnë në përmirësimin e kontrollit të fshikëzës pas trajtimeve për kancer-in e prostatës (prostata).

Idealisht, ushtrimet duhet të fillojnë përpara se ju të bëni kirurgji-në dhe të rifillojnë pas operacionit, në momentin që kocka pubik-e është hequr. Ju nuk duhet ti bëni këto ushtrime ndërkohë që kocka pubike është akoma e vendosur.

Ushtrimet e muskujve të legenit mund të bëhen duke u shtrirë me shpinë, me këmbët tuaja të mbledhura dhe shputat tuaja të mbështetura në tokë. Ato gjithashtu mund të bëhen kur ju jeni të ulur.

Për të bërë ushtrimet e muskujve të legenit:

  • Shtrëngoni muskujt përreth anusit sikur jeni duke u përpjekur për të ndaluar veten gjatë shkarkimit të gazrave me erë.
  • Shtrëngoni muskujt përreth uretrës sikur jeni duke u përpjekur për të ndaluar kalimin e urinim-it.
  • Shtrëngoni muskujt e poshtëm të barkut.

Të gjitha zonat e mësipërme duhet të kontraktohen në të njëjtën kohë, dhe nuk duhet të ketë asnjë lëvizje apo anim të legenit, kur ju jeni duke bërë ushtrimet. Ushtrimet e legenit nuk duhet të përfshijnë tkurrjen aktive të muskujve të vitheve apo muskujve të kofshëve tuaja të brendshme.

Një profesionist shëndetësor mund t’ju japë një program të individualizuar të kontrollit të fshikëzës bazuar në simptomat tuaja.

Ushtrimet e muskujve të legenit dhe programi i kontrollit të fshikëzës duhet të përfshijnë:

  • Ushtrimet e pjesës së sipërme – duhet të përsëriten 10 herë, dhe çdo kontraktim duhet të zgjasë 5-10 sekonda;
  • Ushtrimet duhet të bëhen shpejt për të përmirësuar shpejtësinë dhe forcën;
  • Periudhat e gjata të tkurrjeve të muskujve, por të qëndrueshme në rreth gjysmën e fuqisë maksimale (p.sh. ndërkohë që qëndroni në këmbë);
  • Kontraktimet e muskujve funksionalë – ju kontraktoni muskujt e legenit dhe të barkut;
  • Teknikat e nxitjes së kontrollit – ju mësoni për të shtypur kërkesat për urinim; dhe
  • Ndërgjegjësimi ndaj qëndrimit dhe kontrollit – muskujt e legenit punojnë në mënyrë më efikase, kur ju jeni ulur drejt.

Ushtrimet duhet të praktikohen çdo ditë.