Një shqyrtim i ri tregon se pilulat me marijuanë mjekësore, mund të lehtësojnë disa nga simptomat e sklerozës së shumëfishtë

Sipas udhëzimeve të reja pilulat dhe sprajet me marijuanë mjekësore mund të lehtësojnë simptomat e sklerozës multiple (MP-sklerozë e shumëfishtë), ndërkohë që shumë terapi të tjera alternative nuk kanë dhënë shumë rezultat, për të ulur dhimbjen dhe ngurtësinë e muskujve, që shpesh shoqëron sëmundjen.

Për të arritur në këtë përfundim, një grup i ekspert-ëve të Akademisë Amerikane të Neurologji-së ka shqyrtuar më shumë se 40 vjet kërkime në trajtimet alternative për sklerozën multiple (MS).

Përveç rekomandimeve në lidhje me përdorimin e marijuanës mjekësore, 9 ekspertë gjetën gjithashtu se ginkgo biloba mund të ndihmojë për të zbutur lodhjen e MS-së dhe refleksologji-a mund të lehtësojë simptoma të sklerozës së shumëfishtë, të tilla si ndjesi cimbimi, mpirje dhe ndjesi të tjera të pazakonta të lëkurës. Megjithatë, terapia me thumba blete dhe acidet yndyrore o, ega-3, japin dëshmi të dobëta për të mbështetur përdorimin e tyre.

“Është një praktikë shumë e zakonshme e pacientëve me sklerozë të shumëfishtë, që të kërkojnë  terapi alternative”, tha autori kryesor i udhëzimeve, Dr Yadav Vijayshree, drejtoreshë klinik-e e Qendrës së Sklerozës së Shumëfishtë, në Universitetin e Shkencës dhe Shëndetit, në Portland.
“Problemi është se asnjëherë nuk ka pasur një rekomandim të bazuar në prova shkencore për pacientët ose ata që kujdesen për pacientët”, tha Yadav. “Ky është një hap i parë për të edukuar çdo audiencë”.

Udhëzimet janë publikuar në 25 mars në revistën Neurologjia.

Duke prekur më shumë se 2.3 milionë njerëz në mbarë botën, MS shkakton një shumëllojshmëri simptomash, të tilla si humbja e balancës, humbja e shikimit, probleme të zorrëve, të folur jo të qartë dhe mpirje, që mund të shfaqen dhe zhduken herë pas here. Sëmundja e sistemit nervor qendror mendohet se shkaktohet nga një reagim inflamator i sistemit imunitar (sistemi imunitar), që sulmon indin nervor në tru dhe palcën kurrizore.

Menaxhimi i dhimbjes pas një operacioni kirurgjikal

Menaxhimi i dhimbjes pas një ndërhyrje kirurgjikale fillon që para operacionit.

Kur dëgjoni mjekun tuaj të thotë fjalët “Do të na duhet ta operojmë” mund t’ju kalojnë të dridhura në trup. Menjëherë, ju vijnë në mendje pyetje lidhur me seriozitetin e gjendjes tuaj shëndetësore, vetë procedura dhe probabiliteti që kjo do t’ju shërojë. E më pas, është edhe perspektiva e dhimbjes pas operacionit. Sa shumë dhimbje do të keni? 

Lajmi i keq është se njëfarë dhimbje është një shoqërues i pashmangshëm në shumicën e llojeve të operacioneve. Ndërkaq, lajmi i mirë është se ekzistojnë shumë medikamente shumë të efektshme për ta mbajtur nën kontroll dhimbjen post operatore. Përveç kësaj në favor të një qetësimi më të madh, ekspert-ët thonë që dhimbja e kontrolluar mirë mund ta shpejtojë shërimin dhe të parandalojë problemet afatgjata.

Në mënyrë që të siguroheni që po merrni trajtimin më të mirë të mundshëm për dhimbjen post operatore, ekspertët këshillojnë një rol aktiv dhe mbajtjen hapur të kanaleve të komunikimit midis jush dhe mjekut tuaj, duke filluar që para operacionit.

Filloni që para operacionit

Koha për të biseduar me kirurg-un dhe anesteziolog-un tuaj lidhur me atë se si do të menaxhohet dhimbja pas operacionit është gjatë analizave para tij dhe jo pasi është kryer procedura.

Më poshtë keni disa probleme të rëndësishme për të diskutuar me mjekun tuaj para se të niseni për në spital:

  • Tregojini atij çdo gjë që ju do të ndërmerrni. Mjeku juaj nevojitet të jetë në dijeni për të gjithë shtesat ushqimore, ilaçet e rekomanduara dhe ato ilaçe që merrni pa recetë në mënyrë që të parandalojë bashkëveprimet e rrezikshme të ilaçeve.
  • Pyeteni se sa dhimbje do të keni dhe sa do të zgjasin ato. Çdo njeri mund ta menaxhojë dhimbjen në mënyra të ndryshme. Po ashtu çdo lloj operacioni përgjithësisht përmban një farë niveli dhe lloji të dhimbjeve.

P.sh. pas një operacioni të shpinës përgjithësisht njerëzit përjetojnë shumë spazmë muskulore. Nga ana tjetër operacionet abdominale zakonisht kanë një dhimbje ngërçi meqenëse zorrët funksionojnë për t’ju kthyer normalitetit.

Aborti: Çfarë ndodh pas abortit?

Pushimi pas një abort-i është i domosdoshëm. Është normale që të ndiheni fizikisht dhe emocionalisht të rënë. Nëse është e mundur merrni disa ditë pushim nga puna ose merrni dikë që të mund të kujdeset për shtëpinë dhe fëmijët tuaj.

Gjakrrjedhja nga vagina mund të vazhdojë nga 7 deri në 21 ditë, duke u bërë gradualisht më e lehtë derisa ndalet. Është e rëndësishme për të shmangur marrëdhënien seksuale derisa gjakderdhja të ketë mbaruar, pasi sperma mund të fusë ndonjë infeksion në mitër. Gjithashtu, është ndoshta më mirë që të përdorni peshqir sanitar sesa tampon.

Nëse shtatzënia juaj zgjati më shumë se 14 javë, gjinjtë tuaj me siguri mund të prodhojnë qumësht brenda pak ditëve. Ndonjëherë, qumështi është prodhuar për një periudhë kohe. Mund të ndjeni që gjinjtë tuaj të jenë duke rrjedhur. Zhurma e një fëmije që qan ose vetëm të menduarit rreth humbjes së fëmijës, fillon edhe të pakësojë qumështin. Disa gra e gjejnë prodhimin e qumështit një fakt mërzitës dhe u kujton humbjen e tyre; disa e gjejnë si një lidhje ngushëlluese me fëmijën e humbur dhe që i ndihmon ato të mos brengosen.

Mjeku ose mamia juaj do të jenë në gjendje që t’ju këshillojnë në lidhje me ndrydhjen dhe ndalimin e furnizimit tuaj me qumësht. Ekzistojnë ilaçe që ndihmojnë në ndalimin e qumështit dhe që doktori mund t’jua këshillojë.

Vishni reçipeta të forta dhe mbështetëse dhe shmangni stimul-imin e thimthave tuaja pasi kjo kurajon rrjedhjen e qumështit. Rrjedhja e paktë e qumështit (pa zbrazjen e gjoksit, pasi kjo stimulon prodhimin), pak herë në ditë për një periudhë kohe, i bën edhe gjinjtë tuaj që të ndihen më të rehatshëm.

Dhimbja: Si e ndjeni atë

Shkencëtarët gradualisht janë duke ndarë proceset brenda trupit që çojnë në ndjesi të pakëndshme të dhimbjes. Këtu ka një shpjegim të thjeshtë se çfarë ndodh kur ju ndjeni dhimbje.

dhimbja

  1. Ju shponi gishtin tuaj me diçka të mprehtë. Kjo shkakton dëmtimin e indeve e cila regjistrohet nga receptorët me dhimbje mikroskopike në lëkurën tuaj. Çdo receptor dhimbjeje formon një fund në qelizën nervore (neuron). Ajo është e lidhur me një fund tjetër në palcën kurrizore nga një fije nervore e gjatë ose Axon. Kur receptori i dhimbjes është aktivizuar, ai dërgon një sinjal elektrik deri tek fibrat nervore.
  2. Fibrat nervore janë lidhur me shumë të tjera për të formuar nervin periferik. Sinjali elektrik kalon nëpër neurone brenda nervit periferik për të arritur në palcën kurrizore në qafë.
  3. Brenda një zone të palcës kurrizore të quajtur dorsal, sinjale elektrike janë transmetuar nga një neuron në tjetrin nëpërmjet kryqëzimeve (sinapse-ve) me anë të lajmërimeve kimike. Sinjalet kanë kaluar pastaj deri në palcën kurrizore në tru.
  4. Në tru, sinjalet kalojnë në talamus. Ky është një stacion që dërgon sinjale për në pjesë të ndryshme të trurit. Sinjalet dërgohen në korteks (përgjegjëse për ndjesitë fizike), korteksin ballor (në funksionin e të menduarit), dhe në sistemin limbik (Limbik Sistemi).

Rezultati përfundimtar është që ndjeni një dhimbje në gisht dhe thoni: Çfarë është kjo? Ose diçka të ngjashme me këtë, dhe reagoni emocionalisht ndaj dhimbjes;  p.sh. ju ndiheni të mërzitur ose të irrituar.

Megjithatë, ju ndoshta do të keni reaguar padashur edhe para se ju të keni qenë në dijeni për lëndimin. Një dhimbje e papritur e fortë (si ajo e shpimit në gishtin tuaj) ndodh, çka lidhet me një reagim refleks-iv brenda palcës kurrizore. Neuronet motorike janë aktivizuar ashtu sikundër dhe muskujt e krahut tuaj të kontraktuar, duke lëvizur dorën tuaj larg nga objektet e mprehta. Kjo ndodh në një pjesë të dytë – para se sinjali të kalojë për në tru – kështu që ju do të keni larguar krahun tuaj para se të bëheni të vetëdijshëm për dhimbjen.

Llojet e fibrave nervore

Grisjet e perineumit

A është e zakonshme që të shkaktohen grisje gjatë një lindje vaginale?

Po. Me hyrjen e foshnjës tuaj në botë, ju mund të përfundoni me një grisje. Shpesh kjo ndodh në perineum (zona midis anusit dhe vaginës tuaj). Grisjet janë më të zakonshme tek gratë të cilat bëjnë lindjen e tyre të parë vagina-le dhe luhaten nga prerje dhe gërricje të vogla deri në shqyerje të thella që prekin disa muskuj të dyshemesë së pelvisi-t. Është e mundshme që të griseni edhe në qoftë se keni një epiziotomi. Në fakt, një epiziotomi e shton rrezikun e grisjeve të rënda.

Grisjet më sipërfaqësore përfshijnë lëkurën e perineumit dhe indit rreth hapjes së vaginës ose shtresës më të jashtme të vetë vaginës, por jo muskujt. Këto grisje, të quajtura laceracione të shkallës së parë shpesh janë kaq të vogla saqë kërkojnë pak apo aspak qepje. Zakonisht shërohen shpejt dhe shkaktojnë pak apo aspak siklet.

Laceracionet e shkallës së dytë shkojnë më thellë në muskujt poshtë. Këto grisje duhet qepur që të mbyllen, shtresë pas shtrese. Ato do shkaktojnë njëfarë sikleti dhe zakonisht kërkojnë disa javë për t’u shëruar. Qepjet treten vetë gjatë periudhës së shërimit.

Rreth 4% e grave që lindin në rrugë vaginale përfundojnë me një grisje më serioze në perineumin e tyre, që shtrihet deri në anus dhe përtej. Kjo lloj grisje mund të shkaktojë dhimbje të konsiderueshme për shumë muaj dhe rrit rrezikun e mospërmbajtjes anale.

Këto grisje të rënda quhen laceracione të shkallës së tretë ose të katërt. Një laceracion i shkallës së tretë është një grisje në indet vaginale, lëkurën dhe muskujt e perineumit që shtrihet në sfinkter (muskuli që rrethon anusin tuaj). Një grisje e shkallës së katërt shkon nëpër sfinkterin anal dhe indin nën të.

Gjithashtu është e mundshme që të griseni edhe në vende të tjera. Disa gra grisen në pjesën e sipërme të vagjinës, pranë preterit (kjo njihet si lacerim peri-ureter-al). Këto grisje janë shpesh krejt të vogla dhe në qoftë se ju pësoni një të tillë, ndoshta do të keni nevojë për vetëm pak ose aspak qepje.

Testime ekzaminuese për të porsalindurin: Cilat teste duhen kryer për foshnjën tuaj dhe pse?

Çfarë është një testim ekzaminues për një të porsalindur?

Testimet ekzaminuese për një të porsalindur (sipas OBSH-së i porsalindur konsiderohet fëmija gjatë katër javëve të para të lindjes) kontrollojnë për sëmundje të rralla por serioze të foshnjave menjëherë pas lindjes. Disa testime ekzaminuese janë të detyrueshme të bëhen për të porsalindurit edhe në qoftë se ata duken të shëndetshëm. Këto teste përgjithësisht përfshijnë një larmi testesh të gjaku-t dhe një test të dëgjimit (tashmë në disa vende bëjnë edhe ekzaminime për defekte të zemrës).

Shumica e çrregullimeve për të cilat kontrollohet foshnja juaj nuk kanë shenja të dukshme në lindje. Kapja e këtyre sëmundjeve qysh herët u jep mjekëve një mundësi për t’i trajtuar ato para se t’i shkaktojnë foshnjës tuaj dëmtime kronike dhe serioze.

Testimet ekzaminuese japin vetëm informacion paraprak që u tregon mjekëve nëse duhet të bëjnë testime më precize diagnostikuese, të cilat nevojiten për të përcaktuar nëse vërtet ekziston ndonjë problem. Shumica dërrmuese e foshnjave të ekzaminuara nuk janë të prekura nga sëmundjet për të cilat kontrollohen. Vetëm rreth një e treta e 1% të fëmijëve të ekzaminuar diagnostikohen me të vërtetë se kanë diçka.

Kur dhe ku do t’i nënshtrohet foshnja ime testimit?

Në qoftë se ju e lindni foshnjën tuaj në spital, personeli mjekësor do të kujdeset për të bërë ekzaminimin e dëgjimit dhe të zemrës dhe do të marrin gjak prej tij për testime të tjera para se ju të largoheni nga spitali. Zakonisht ata do ta dërgojnë kampionin e gjakut në një laborator për t’u analizuar dhe rezultatet do të dërgohen përsëri në spital. Mjeku i fëmijës tuaj do t’u bëjë të ditur hapat e mëtejshëm që duhen marrë në qoftë se rezultatet tregojnë ndonjë shkak për t’u shqetësuar.

Lythat gjenitalë

Lythat gjenital-ë janë të vegjël dhe të butë, ato shfaqen në zonën tuaj gjenitale dhe janë shkaktuar nga Virusi i Papilomë-s Humane (HPV-Human Papilloma Virus). Njihen më shumë se 100 lloje të ndryshme të HPV-ve, këto viruse shkaktojnë të gjitha llojet e lythave përfshirë edhe lythat e përbashkët që shihen nëpër duar, gishta dhe madje edhe në fytyrë. Edhe pse vetëm disa anëtarë të familjes HPV shkaktojnë lythat gjenitalë, këto viruse janë shumë të zakonshme në komunitet.

Si i merrni ju lythat gjenitalë?

Lythat gjenitalë zakonisht transmetohen seksualisht. Virusi i lythave HPV, transmetohet përmes seksit ose kontaktit shumë intim me dikë që tashmë ka lytha. Një lyth do të shfaqet në të njëjtën zonë, zakonisht brenda 3 muajve, por nganjëherë jo për vite me rradhë.

Njerëzit mund ta transmetojnë virusin më lehtë kur lythat janë të pranishëm, por edhe një virus i fjetur mund të jetë infektiv. Prandaj, parandalimi i përhapjes së lythave gjenitalë është jashtëzakonisht i vështirë. Prezervativët nuk ofrojnë 100% mbrojtjen kundër HPV-ve, pasi ata jo domosdoshmërisht mbulojnë të gjithë lëkurën e infektuar.

Diagnostikimi i lythave gjenitalë

Ju, partneri juaj ose një mjek apo mamia mund të gjeni lytha të vegjël, të butë, gjëndra të bardha në pjesën e poshtme, ose rreth penis-it apo vaginës. Mund të jetë vetëm një ose disa në një grumbull. Ata ndonjëherë mund të rriten edhe thellë brenda tek vagina dhe rektumi juaj, ku ju nuk mund t’i shihni ose t’i ndjeni. Mjeku juaj mund të marrë një pjesë të vogël të lythave për t’i testuar.

Gratë mundet gjithashtu të diagnostikojnë HPV-në kur ato bëjnë Pap Testin.

Simptomat e lythave gjenitalë

Pjesa më e madhe e njerëzve me lythat gjenitalë nuk kanë simptoma të njohura dhe mund të mos e dinë që janë të infektuar. Të tjerët mund të zhvillojnë lytha gjenitalë të dukshëm në përmasa të ndryshme.

Disa njerëz mund të përjetojnë kruarje ose dhimbje përreth zonës gjenitale. Dhimbja mund të përkeqësohet gjatë marrëdhënieve ose kontaktit. Në disa raste bashkë me seksin ka edhe gjakderdhje.

Çfarë i përkeqëson lythat gjenitalë?

  • Të qenit të lagësht.
Kur mjekimi juaj për dhimbjen nuk funksionon

Cilat mund të jenë hapat që duhet të ndërmerrni në rastet e një dhimbje kronike

Në qoftë se jeni një person i cili për disa arsye përjeton një dhimbje kronike, duhet të merrni në konsideratë që kontrolli i saj ka të ngjarë të kërkojë trajtime të tjera përveç medikamenteve.

Kjo sepse mjekimi i dhimbjes ndërsa është i dobishëm, shpesh nuk mund të sigurojë shërim të plotë nga dhimbja. Ai mund ta reduktojë por nuk e eliminon dhimbjen. Mjekimi i dhimbjes ofron shkallë të ndryshme të qetësimit, por gjithashtu çon edhe në disa efekte anësore.

Nuk ka shërim të shpejtë për dhimbjen kronike

Një këmbë e thyer dhe dhimbja akute që shkakton mund të mjekohen relativisht shpejt. Por dhimbja kronike ka më shumë të ngjarë që të shkaktohet nga probleme më të mëdha si diabet-i ose kancer-i avancuar që nuk mund të shërohen kaq shpejt dhe lehtë.

Qëllimi i mjekimit të dhimbjes kronike nuk është domosdo vetëm të eliminojë dhimbjen, por objektivi është një cilësi e mirë e jetës ndërsa dhimbja menaxhohet në një nivel të tolerueshëm.

Ajo që është e rëndësishme për personat që kanë dhimbje kronike, është të komunikojnë me mjekun e tyre dhe t’i bëjnë atij të ditur cili është ai nivel i dhimbjes së tyre që i pengon të bëjnë veprime të caktuara. P.sh. dhimbja mund ta pengojë pacientin të flejë, të shkojë në punë dhe të ecë. Prandaj duhet konsultuar me mjekun për të caktuar objektiva specifike e të matshme.

Për të arritur këto objektiva, mjekët mund të provojnë:

  • Mjekimin e dhimbjes duke e parë atë nga këndvështrime të ndryshme. P.sh. ilaçet kundër depresion-it mund të ndihmojnë për të qetësuar sistemin nervor dhe ta bëjnë atë më pak të ndjeshëm ndaj dhimbjes.
  • Injektim-i i anestetikë-ve ose steroideve në zonat e dëmtuara.
  • Ndërhyrja kirurgjik-ale për të mjekuar burimin e dhimbjes. Ajo përfshin zëvendësimin e artikulacion-eve, riparimin e disqeve të dëmtuar në shpinë etj.

Mjeku juaj mund të sugjerojë po ashtu që ju të punoni me një fizioterapi-st. Ju mund të dëshironi gjithashtu të kërkoni përgjigje për komponentët mendorë të dhimbjes, duke mos parë vetëm aspektin fizik.

Problemet e dëgjimit

Ekzistojnë lloje të ndryshme të problemeve të dëgjimit. P.sh. dhimbja e veshit mund të jetë e shkaktuar nga infeksione të nofullës, bajameve ose sinus-eve (sinusit). Infeksionet kronike të veshit mund të shkaktojnë humbjen e dëgjimit që mund të ndikojnë më pas tek të mësuarit dhe tek mënyra e jetesës. Gjithashtu, edhe ekspozimi ndaj zhurmave të forta mund të dëmtojë dëgjimin. Ashtu sikundër infeksionet, edhe dermatit-i në vesh mund të ndodhë si rezultat i reaksioneve ndaj ilaçeve, vënies së bizhuterive ose përdorimit të kozmetikë-s.

Problemet e zakonshme të dëgjimit

  • Otit media (Infeksion i veshit të mesëm) – Otit media është një inflamacion i veshit të mesëm. Ai është një infeksion i shkaktuar nga bakteri apo virusi. Otit media zakonisht fillon nga një e ftohur e zakonshme.
  • Ngjitësit e veshit - Ngjitësi i veshit është një sëmundje kronike e otit media që kryesisht prek fëmijët. Ky është një problem i ndërlikuar që ngjitet në veshin e mesëm, pas daulles së veshit.
  • Dylli i veshit - Dylli i veshit mund të jetë një problem për disa njerëz. Dylli mund të thahet, duke krijuar një mburojë që bllokon dëgjimin. Ai mund të jetë e nevojshme që të hiqet me pastruesit e veshit ose nëpërmjet shiringave të veshit nga doktori ose infermierja. Dylli i tepruar shkakton shkarkime ose dhimbje dhe mund të sjellë dëmtim të përkohshëm të dëgjimit.

Parandalimi i problemeve të dëgjimit

Vetëmenaxhimi i problemeve të veshit, veçanërisht i dhimbjeve të veshit dhe shkarkimeve nuk është e rekomandueshme. Megjithatë, këshillat e mëposhtme ndihmojnë në parandalimin e problemeve të veshit:

  • Mos përdorni pastrues për veshin, pasi ndonjëherë ato mund të shkojnë me thellë seç duhet.
  • Nëse shkoni për të notuar, duhet të përdorni tapat e veshëve.
  • Nëse punoni në ambjente të zhurmshme, vendosni mbrojtësit e veshëve.
  • Kur teshtini, mos e mbyllni hundën.
Udhëheqës vizual: Guidë për sindromën paramenstruale

[ssba_hide]