Transplantimet e zemrës

Një transplantim i zemrës është zëvendësimi i zemrës së sëmurë ose të dëmtuar të një personi me një zemër normale të dikujt që ka vdekur (një dhurues).

Transplantimi i parë i zemrës së njeriut u krye në Afrikën e Jugut në vitin 1967. Që atëherë transplantimet e zemrës nuk janë më procedura eksperimental-e, por trajtime të stabilizuara mjekësore për sëmundje të avancuara të zemrës.

Kush ka nevojë për një transplantim të zemrës?

Personat që kanë pasur një mosfunksionim të zemrës mund të kenë nevojë për një transplantim të zemrës. Mosfunksionimi i zemrës, që ndodh kur zemra është dëmtuar rëndë nga sëmundja e arterie-ve koronare ose një kardiomiopati (kardio-miopati, një sëmundje që dobëson muskulin e zemrës), do të thotë që zemra nuk është në gjendje të pompojë siç duhet. Shkaqe të tjera të mosfunksionimit të zemrës mund të përfshijnë infeksione virusale, valvul-a të zemrës që pikojnë apo bllokohen ose forma gjenetike të sëmundjes së zemrës.

Megjithëse trajtimi me anë të medikamenteve mund t’i ndihmojë disa njerëz me mosfunksionim të zemrës, të tjerë nuk kanë dobi dhe për këta transplantimi mund të jetë alternativa më e mirë.

Në total, transplantimi i zemrës është një procedurë përgjithësisht e suksesshme. Vlerësohet se transplantimi i zemrës pritet që të jetojë mesatarisht nga 10 në 20 vjet. Pas transplantimit, 90% e pacientëve jetojnë pas një viti dhe pas 10 vjetësh, 70% e pacientëve janë ende gjallë.

Para se dikush të pranohet për një transplantim duhet që organ-et e tjera siç janë veshkat dhe mëlçia të funksionojnë normalisht. Personi duhet të ketë hequr dorë nga duhani dhe alkool-i tepruar dhe i gatshëm të kërkojë një zemër të re.

Cilat janë kriteret për ata që u bëhet transplantimi?

Zakonisht për të qenë të pranueshëm për një transplantim të zemrës duhet që pacientët të:

  • Vijnë nga një sëmundje e zemrës në fazën e fundit;
  • Të jenë mirë me shëndet, përveç sëmundjes së zemrës;
  • Të ketë gjasa që vdesin po nuk bënë transplantimin;
Metodat hormonale të kontrollit të lindjeve

Hyrje në kontrollin e lindjeve

Në qoftë se një grua është seksualisht aktive dhe ajo është pjellore, në kuptimin që është fizikisht e aftë që të mbetet shtatzënë, ajo duhet të pyesë veten: “A dua unë të mbetem shtatzënë tani? ”Në qoftë se përgjigja e saj është “Jo”, ajo duhet të gjejë ndonjë metodë të kontrollit të lindjeve.

Terminologji-a për “kontrolli e lindjeve” përfshin “kontracepsion-in, parandalimin e shtatzënisë, kontrollin e pjellshmërisë dhe planifikimin familjar. Por pavarësisht terminologjisë, personat seksualisht aktivë mund të zgjedhin nga një larmi metodash për të reduktuar mundësinë e mbetjes shtatzënë. Megjithatë, asnjë nga metodat e kontrollit të lindjeve në dispozicion në ditët e sotme nuk ofron një mbrojtje të përsosur kundër infeksioneve të transmetueshme seksualisht (STI-sexual transmitted diseases), me përjashtim të abstinencë-s.

Me terma të thjeshta, të gjithë metodat e kontrollit të lindjeve bazohen ose në pengimin e spermës së një mashkulli që të arrijë në vezën e femrës (fekondim) ose në pengimin e vezës së fekonduar të ngulet në mitrën e femrës dhe të fillojë të rritet. Metoda të reja të kontrollit të lindjeve vazhdojnë të krijohen dhe të testohen. Dhe çfarë është e përshtatshme për një çift në një pikë mund të ndryshojë me kohën dhe me rrethanat.

Për fat të keq asnjë nga metodat e kontrollit të lindjeve përveç abstinencë-s nuk konsiderohet 100% efektive.

Llojet e metodave hormonale të kontracepsionit

Janë disa metoda të ndryshme hormonale për kontrollin e lindjeve. Diferencat midis tyre janë:
•  Lloji i hormonit;
•  Sasia e hormonit; dhe
•  Rruga me të cilën hormoni hyn në trupin e njeriut.

Hormonet mund të jenë estrogjen dhe/ose progesteron. Këto hormone mund të merren nga goja, të mbillen në indin e trupit, të injektohen nën lëkurë, të absorbohen nga një bandazh mbi lëkurë apo të vendosen tek vagina. Mënyra e vendosjes përcakton nëse ekspozimi i hormonit është i vazhdueshëm ose i ndryshueshëm.

Hormonet nga goja: tableta