9 Ndryshime pas lindjes për të cilat askush nuk ju tregon

Pas lindjes së fëmijës, ju mund të zbuloni disa gjëra të çuditshme në trupin tuaj, për të cilat askush nuk ju ka paralajmëruar. “Përse askush nuk më tha që do të pikoj urinë?” mund të pyesni. Ose “Si nuk më tha njeri që këmbët e mia do të duken si barka?” Është koha për t’i thënë këto gjëra.

Mospërmbajtja

Është tërësisht e padrejtë, përveç pelenave të ndotura të foshnjës tuaj, ju duhet të merreni edhe me të brendshmet e lagura tuajat.

Si t’ia bëni: Kjo nuk i ndodh kujtdo, por mospërmbajtja e paslindjes është edhe normale, edhe e përkohshme për shumë nëna. Gjatë dhimbjeve të lindjes, koka e foshnjës pengohet tek vagina (pareti anësor i saj). Si rezultat, nervat bëhen përkohësisht të mpira. Për shkak të kësaj mpirje, nervat nuk veprojnë me korrektësi, kështu që ju jo gjithmonë e merrni mesazhin për të urinuar dhe muskujt që ju bëjnë të përmbaheni jo gjithmonë e marrin mesazhin për ta mbajtur urinën.

“Për 16 muaj pasi linda vajzën, m’u desh të mbathja një pecetë sanitar-e dhe në qoftë se ecja shpejt apo bëja ushtrime fizike, fshikza ime do të zbrazej plotësisht”, thotë një nënë e re. “Ishte shumë e sikletshme”.

Një prerje cezariane mund të shkaktojë të njëjtën gjë, sepse ndërhyrja kirurgjik-ale mund të çojë në ndërprerje të përkohshme të fibrave nervore rreth fshikëzës.

Lajmi i mirë është që në të dy rastet, nervat rigjenerohen shpejt. Brenda disa ditësh e deri disa javësh, ju ka të ngjarë që do t’i keni përsëri të thata të brendshmet tuaja. Ndërkohë përdorini pecetat sanitare (të cilat do t’ju nevojiten sidoqoftë për hemorragji-në e paslindjes) dhe shkoni shpesh në banjë edhe nëse nuk e ndjeni nevojën për të shkuar atje. Në qoftë se urinim-i nuk zgjidhet pas disa javësh, bisedoni me mjekun tuaj. Mund të keni një sëmundje të quajtur mospërmbajtja e urinimit nga stresi, të shkaktuar nga muskujt e dyshemesë së pelvisi-t të cilat rrethojnë ureter-in. Në raste të rënda ky problem zgjidhet me një procedurë të thjeshtë kirurgjikale. Më pas çdo gjë është 100% më mirë.

Hemorragjia

Dhimbja neuropatike

Zakonisht, dhimbja ndihet kur mbaresa të veçanta nervore ndjejnë se diçka është e gabuar me trupin e tyre dhe dërgojnë sinjale dhimbjeje në palcën kurrizore dhe trurin tuaj. Dhimbja neuropatike ndodh kur nervat janë dëmtuar nga sëmundje apo lëndime, duke bërë që ato të dërgojnë sinjale dhimbjeje në tru. Dhimbja shpesh është e rëndë dhe mund të jetë e vështirë për t’u trajtuar.

Dhimbja neuropati-ke është përshkruar zakonisht si thikë ose djegie dhe nganjëherë ajo ndihet si një shok elektrik, madje shpesh është më e keqe gjatë natës sesa gjatë ditës. Dhimbja mund të jetë konstant-e ose ajo mund të vijë dhe shkojë dhe kjo mund të shoqërohet me ndjesi shpimi gjilpërash ose mpirje.

Njerëzit me dhimbjen neuropatike janë shpesh jashtëzakonisht të ndjeshëm ndaj stimujve të dhimbshëm. Ata gjithashtu mund të kenë rritje ndjeshmërie ndaj kontaktit me të ftohtin dhe mund të perceptojnë stimuj jo–të dhimbshëm, të tilla si prekje të lehta apo larja e butë e lëkurës.

Çfarë e shkakton dhimbjen neuropatike?

Dhimbja neuropatike është shkaktuar nga dëmtimi ose mosfunksionimi i sistemit nervor. Dhimbja mund të jetë për shkak të problemeve në sistemin nervor qendror (truri apo palca kurrizore) ose sistemin nervor periferik (nervat në pjesën tjetër të trupit – d.m.th. nerva në fytyrën tuaj, krahët, këmbët dhe bustin).

Ndërkohë që doktorët ndonjëherë nuk janë në gjendje për të përcaktuar shkakun kryesor të dhimbjes neuropatike, ekzistojnë shumë shkaqe të njohura, që përfshijnë:

  • Traumë;
  • Mungesë në vitamina B12 ose tiaminë (vitamina B1)
  • Abuzim me alkool;
  • Sklerozë multiple (sklerozë e shumëfishtë);
  • Ngjeshja nervore ose pushtimi i një tumor-i;
  • Goditja;
  • Ilaçe të caktuara;
  • Infeksione të tilla si herpes dhe HIV (human immunodeficiency virus); dhe
  • Diabet.

Disa shembuj të dhimbjes neuropatike përfshijnë:

Dhimbje të forta të neuropatisë diabetike periferike

Diabet-i mund të dëmtojë nervat periferike, veçanërisht ato të këmbëve dhe shputave, duke shkaktuar dhimbje si mpirje dhe ndjesi shpimi gjilpërash.

Nevralgji trigeminale

ALS - Skleroza amiotrofike laterale

Çfare eshte skleroza amiotrofike laterale?

Skleroza amiotrofi-ke laterale, ose ALS (amyotrophic lateral sclerosis) është një sëmundje në të cilën disa qeliza të trurit dhe të shtyllës kurrizore vdesin dalëngadalë. Këto qeliza nervore quhen neurone motorike dhe kontrollojnë muskujt që lejojnë të lëvizin pjesët e trupit tuaj. ALS quhet edhe sëmundja Lou Gehrig (LOU GEHRIG-ut Sëmundja e).

Personat që kanë këtë formë skleroze gradualisht bëhen gjithnjë e më të paaftë. Periudha e keqësimit të sëmundjes është e ndryshme për njerëz të ndryshëm. Disa persona jetojnë me ALS për disa vjet. Por me kalimin e kohës ALS ua bën të vështirë të ecin, flasin, të gëlltisin dhe të marrin frymë. Këto probleme mund të çojnë në plagosje, sëmundje dhe në fund të fundit në vdekje. Në shumicën e rasteve vdekja ndodh brenda tre deri pesë vjetësh pasi fillojnë të shfaqen simptomat, megjithëse disa persona jetojnë edhe për shumë vjet, madje edhe dhjetëvjeçarë.

Mund të jetë shumë frikësuese për dikë që të mësojë se ka ALS. Biseda me mjekun, marrja e këshillimeve dhe bashkimi në një grup mund ta ndihmojnë që të merret me ndjenjat e veta. Edhe pjesëtarët e familjes mund të kenë nevojë për mbështetje apo këshillim me keqësimin e sëmundjes.

ALS është e rrallë. Çdo vit në SHBA dhe në pjesën më të madhe të botës vetëm 1 ose 2 vetë në 100 000 sëmuren nga ALS. Burrat e marrin ALS pak më shumë se gratë. ALS mund të shfaqet në çdo moshë, por më shpesh fillon tek të rriturit e moshës së mesme dhe të moshuarit.

Çfarë e shkakton ALS?

Mjekët nuk e dinë çfarë e shkakton ALS. Në rreth 1 rast në 10 ajo shfaqet në familje. Kjo do të thotë që 9 herë nga 100 një person me ALS nuk ka ndonjë pjesëtar të familjes me këtë sëmundje.

Cilat janë simptomat?

Të paturit e herpesit (herpes zoster) ka qenë e lidhur me rrezikun e zhvillimit të sklerozë-s multiple (MS-mielomë e shumëfishtë).

Në një studim të popullsisë, kërkuesit në Tajvan krahasuan 300,000 pacientë të cilët kanë herpes zoster me gati një milion subjekte të kontrollit, të cilët janë zgjedhur në mënyrë të rastësishme (J Infect Dis 2011; 204: 188-92).

Krahasuar me kontrollet, ato me një histori të herpes zoster kishin afërsisht katërfish rritje rreziku të diagnozë-s së MS brenda një viti të episodit zoster. Koha mesatare nga një episod i herpes zoster ishte zhvilluar në 104 ditë. Nuk kishte të dhëna të kufizuara për të treguar nëse ilaçet antivirale mund të zvogëlojnë rrezikun e nervit dhe komplikime të trurit dhe kërkime të mëtejshme janë të nevojshme, thanë autorët.

prostata

Prostata është një gjëndër e vogël që ndodhet poshtë fshikëzës dhe gjendet vetëm tek meshkujt. Një prostatë normale është sa madhësia e një arre.

Gjëndra e prostatës prodhon shumicën e lëngjeve, ajo çon në prodhimin e spermës. Ajo rrethon një tub të quajtur uretra mashkullore, e cila mbart urinën (nga fshikëza) dhe spermën (nga prostati dhe gjëndrat e  tjera të seksit) përmes penis-it dhe jashtë trupit.

Ndryshimi i prostatës

Normalisht, prostata zmadhohet me rritjen e moshës së mashkullit. Rritja e prostatës varet nga hormonet seksuale (hormone seksuale) mashkullore (testosteron), i cili prodhohet në testikuj.

Rritja e prostatës mund të bllokojë uretrën (uretra mashkullore), çka mund të ndryshojë mënyrën e të urinuarit. Ky zmadhim është quajtur zmadhimi i prostatës beninj-e, por nuk është kancer.

Zmadhimi i prostatës beninj-e zakonisht fillon rreth uretrës, brenda prostatës. Ajo mund të shkaktojë simptoma, si:

  • Rrjedhje të dobët urinar-e;
  • Urinim të shpeshtë, veçanërisht gjatë natës;
  • Një nevojë të menjëhershme për urinim;
  • Vështirësi në fillimin e urinimit;
  • Dhimbje gjatë urinimit.

Gjëndra e prostatës është e lokalizuar afër nervave, qelizave të gjaku-t dhe muskujve që janë të nevojshme për të kontrolluar funksionin e fshikëzës dhe për të arritur ereksion-in.