Glaukoma

Glaukoma është një sëmundje progresive e nervit optik, e cila nëse lihet pa u trajtuar, shkakton humbje të shikimit. Rritja e presionit në sy është i vetmi faktor i zakonshëm, por glaukoma mund të ndodhë edhe si rezultat i mungesës së rritjes së presionit.

Shumë faktorë, duke përfshirë edhe qarkullimin e gjaku-t në sy mund të kontribuojnë në dëmtim. Një ndër faktorët më të rrezikshëm është historia familjare. Një faktor tjetër është mosha. Rreziku për zhvillimin e kësaj sëmundjeje rritet me moshën. Megjithatë, sëmundja mund të ndodhë edhe tek pacientët e rinj dhe tek fëmijët, duke përfshirë edhe të sapolindurit (sipas OBSH-së i porsalindur konsiderohet fëmija gjatë katër javëve të para të lindjes).

Një fakt shqetësues është se në format e përbashkëta të glaukomës, dëmtimi ndodh në një mënyrë të ngadaltë e progresive pa dijeninë e personit. Nuk është një shtrëngim i fushës së shikimit, por i shikimit qendror (d.m.th. që përdoret për lexim), dhe që mbetet normal deri në stadin e fundit të sëmundjes. Megjithatë, edhe pa qenë të vetëdijshëm për këtë, humbja e fushës periferike të shikimit është veçanërisht e rrezikshme për aktivitetet normale si ngarja e makinës.

Glaukoma nuk mund të diagnostikohet nga një matje e thjeshtë e presionit të syrit. Diagnoza kërkon një kombinim të matjes së presionit, ekzaminimit të nervit optik dhe këndit të syrit. Teste të tjera gjithashtu mund të jenë të nevojshme për të konfirmuar diagnozë-n. Mënyra më e mirë për të zbuluar glaukomën është nënshtrimi ndaj një ekzaminimi gjithëpërfshirës të syrit mbi një bazë të rregullt, siç këshillohet nga mjeku (specialisti i syve).

Problemet e syve: Kur keni nevojë për syze

Për të parë diçka në mënyrë të qartë, drita nga objekti që po shohim duhet të fokusohet tek retina në fund të syrit. Fokusimi bëhet nga ndryshimi i lenteve në sy, ashtu siç duhet të rregullohen (fiksohen) për të parë objektet e afërta dhe të largëta.

Një sy normal i relaksuar i fokuson në mënyrë natyrale objektet shumë të largëta. Kur ne shohim diçka nga afër, muskujt e veçantë ndryshojnë formën e lenteve të cilat janë mjaft fleksibël, në mënyrë që imazhi të fokusohet sërish në retinë. Ky ndryshim në formën e lenteve quhet akomodim.

Ndërsa plakemi lentet tona humbasin fleksibilitetin dhe aftësinë e tyre për t’u akomoduar. Fokusimi në objekte të afërta bëhet gjithnjë e më i vështirë. Kjo është arsyeja pse shumë njerëz me sy “normalë” do të kenë nevojë për syze leximi pas moshës 40 vjeçare. Ky është procesi natyral i quajtur presbiopi.

anatomia e syrit

Shikimi në distancë të afërt

Kur kemi shikim në distancë të afërt, lentet e relaksuara fokusojnë objektet e largëta diku në fillim të retinës dhe shkaktojnë një pamje jo të qartë. Syzet me lente të veçanta të cilat “e ndryshojnë” dritën janë të nevojshme për shikim të largët që në moshë të re. Megjithatë, kur shihen objektet e afërta, lentet nuk kanë nevojë për të ndryshuar formë dhe kjo është arsyeja pse njerëzit me miopi nuk kanë nevojë për syze leximi.

Shikimi në distancë të largët

Kur kemi shikim në distancë të largët (hipermetropi) ndodh e kundërta. Objektet e largëta fokusohen në mënyrë natyrale pas retinës. Megjithatë, muskujt e syve, nëpërmjet te ashtuquajturit akomodim i syrit i ndryshojnë formën lenteve dhe si fillim syzet nuk janë të nevojshme. Objektet e afërta gjithashtu shihen qartësisht për shkak të akomodimit në rritje. Por ndërsa lentet humbasin këtë fleksibilitet, ky akomodim në rritje nuk mund të arrihet. Ndaj, njerëzit me shikim të largët do të kenë nevojë për syze leximi në një moshë të re (zakonisht rreth të 30-ave) dhe mund të kenë nevojë edhe për syze të tjera për të parë larg pasi aftësia e lenteve për të ndryshuar formën bie në mënyrë graduale.

Udhëheqës vizual: 18 Pyetje "të sikletshme" për bukurinë

[ssba_hide]

Shkëputja e retinës

syri

Çfarë është shkëputja e retinës?

Retina është indi i lehtë, sensitiv nervor që vijëzon pjesën e brendshme të syrit. Ajo dërgon mesazhe pamore në tru përgjatë nervit optik.

Shkëputja retinore ndodh kur retina ndahet nga vendi ku normalisht është e lidhur me pjesën e brendshme të syrit. Kur kjo gjë ndodh, retina ndalon së funksionuari duke shkaktuar humbjen e shikimit.

Shkëputja retinore është një urgjencë mjekësore. Nëse nuk trajtohet siç duhet ajo mund të çojë në verbëri të përhershme në syrin e prekur.

Llojet e shkëputjes retinore

Kemi 3 lloje shkëputjesh retinore:

  • Rhegmatogenous: një vrimë ose lot që zhvillohet në retinë duke lejuar lëngun që të vendoset midis retinës dhe indit të poshtëm; ky është lloji më i përgjithshëm i shkëputjes retinore.
  • Tractional: indi tërheq retinën nga lidhja e saj.
  • Eksudativ: rrjedhje e lëngut nën retinë që shkakton ndarje, dhe mund të vijë si rrjedhojë e një ose më shumë shkaqeve, duke përfshirë rrjedhjen e enëve të gjaku-t. Ky është lloji më i pazakontë i shkëputjes retinore.

Rreziqet e shkëputjes retinore

Rreth një në 10,000 njerëz do të zhvillojnë një shkëputje retinore çdo vit.

Rreziqet e zhvillimit të kësaj gjendjeje janë më të larta tek njerëzit me:

  • Moshë të avancuar;
  • Shikim të kufizuar;
  • Një dëmtim të mëparshëm në sy;
  • Operacion të mëparshëm të katarakt-it;
  • Një histori shkëputjeje retinore në syrin tjetër; ose
  • Një trashëgimi familjare të shkëputjes retinore.

Simptomat

Simptomat e shkëputjes retinore mund të përfshijnë:

  • Shfaqjen e papritur ose rritjen e papritur të “lundruesve” (pikave lëvizëse ose rrjetave) dhe bliceve (burimeve momentale të dritës) që shfaqen në shikim.
  • Përkeqësimin e papritur ose humbjen e shikimit. Kjo zakonisht përshkruhet si “një perde” ose “hije” e cila shfaqet përgjatë fushës së shikimit, duke filluar shpesh nga njëra anë dhe duke lëvizur përgjatë qendrës.

Kurimi i shkëputjes retinore

Nëse keni simptomat e shkëputjes retinore, duhet të kërkoni menjëherë kujdesje mjekësore. Nëse kurimi vonohet mund të keni humbje të përhershme të shikimit.