9 Ndryshime pas lindjes për të cilat askush nuk ju tregon

Pas lindjes së fëmijës, ju mund të zbuloni disa gjëra të çuditshme në trupin tuaj, për të cilat askush nuk ju ka paralajmëruar. “Përse askush nuk më tha që do të pikoj urinë?” mund të pyesni. Ose “Si nuk më tha njeri që këmbët e mia do të duken si barka?” Është koha për t’i thënë këto gjëra.

Mospërmbajtja

Është tërësisht e padrejtë, përveç pelenave të ndotura të foshnjës tuaj, ju duhet të merreni edhe me të brendshmet e lagura tuajat.

Si t’ia bëni: Kjo nuk i ndodh kujtdo, por mospërmbajtja e paslindjes është edhe normale, edhe e përkohshme për shumë nëna. Gjatë dhimbjeve të lindjes, koka e foshnjës pengohet tek vagina (pareti anësor i saj). Si rezultat, nervat bëhen përkohësisht të mpira. Për shkak të kësaj mpirje, nervat nuk veprojnë me korrektësi, kështu që ju jo gjithmonë e merrni mesazhin për të urinuar dhe muskujt që ju bëjnë të përmbaheni jo gjithmonë e marrin mesazhin për ta mbajtur urinën.

“Për 16 muaj pasi linda vajzën, m’u desh të mbathja një pecetë sanitar-e dhe në qoftë se ecja shpejt apo bëja ushtrime fizike, fshikza ime do të zbrazej plotësisht”, thotë një nënë e re. “Ishte shumë e sikletshme”.

Një prerje cezariane mund të shkaktojë të njëjtën gjë, sepse ndërhyrja kirurgjik-ale mund të çojë në ndërprerje të përkohshme të fibrave nervore rreth fshikëzës.

Lajmi i mirë është që në të dy rastet, nervat rigjenerohen shpejt. Brenda disa ditësh e deri disa javësh, ju ka të ngjarë që do t’i keni përsëri të thata të brendshmet tuaja. Ndërkohë përdorini pecetat sanitare (të cilat do t’ju nevojiten sidoqoftë për hemorragji-në e paslindjes) dhe shkoni shpesh në banjë edhe nëse nuk e ndjeni nevojën për të shkuar atje. Në qoftë se urinim-i nuk zgjidhet pas disa javësh, bisedoni me mjekun tuaj. Mund të keni një sëmundje të quajtur mospërmbajtja e urinimit nga stresi, të shkaktuar nga muskujt e dyshemesë së pelvisi-t të cilat rrethojnë ureter-in. Në raste të rënda ky problem zgjidhet me një procedurë të thjeshtë kirurgjikale. Më pas çdo gjë është 100% më mirë.

Hemorragjia

Ushtrimet Kegel

Çfarë janë ushtrimet Kegel?

Ushtrimet Kegel janë ushtrimet që ju mund të bëni për të forcuar muskujt e dyshemesë së pelvisi-t, muskujt që mbajnë ureter-in, fshikëzën dhe rektumin. Ushtrimet e kanë marrë emrin nga Arnold Kegel, një gjinekolog i cili i rekomandonte ato në vitet 1940-të për të ndihmuar gratë që vuanin nga mospërmbajtja e urinës ose kontrolli i reduktuar i fshikëzës, që mund të ndodhë pas lindjes së fëmijës.

Në qoftë se nuk po i bëni ushtrimet Kegel, fillojini ato tani. Forcimi i muskujve të dyshemesë së pelvisit mund të ndihmojë në parandalimin apo trajtimin e mospërmbajtjes së urinës për shkak të stresit, një problem që prek deri në 70% të grave gjatë apo pas shtatzënisë. Ushtrimet Kegel mund të ndihmojnë gjithashtu të reduktohet rreziku i mospërmbajtjes anale.

Meqenëse këto ushtrime përmirësojnë qarkullimin e gjaku-t në zonën tuaj rektal-e apo vaginal-e, ato mund të ndihmojnë të mbahen nën kontroll hemorroide-t dhe ndoshta do të ndihmojë shërimin pas një epiziotomi-e ose grisje gjatë lindjes. Së fundmi, vazhdimi i tyre duke vijuar ushtrimet rregullisht pas lindjes jo vetëm ndihmon që ju të ruani kontrollin mbi fshikëzën, por përmirëson edhe tonizimin e muskulit të vaginës duke e bërë seksin më të kënaqshëm.

Si t’i bëj ato?

Filloni me një fshikëz të zbrazët. Përfytyroni që po përpiqeni ta ndaloni veten që t’ju shpëtojnë gazra dhe të ndaloni rrjedhjen e urinës në të njëjtën kohë. Ndjesia është mbyllja dhe ndalimi i kalimeve të përparshme dhe të prapme. Në qoftë se nuk jeni e sigurt që mund ta bëni këtë, një mënyrë është të kontrolloni duke futur një gisht të pastër tek vagina para se të bëni ushtrimin. Në qoftë se ndjeni presion rreth gishtit jeni në rrugë të drejtë. Ose provoni një ushtrim Kegel gjatë marrëdhënies seksuale dhe pyeteni partnerin në e ndjen atë. Në qoftë se e bëni siç duhet, ai do të ndjejë se si ju “përqafoni” penis-in e tij.

Si duhet shtyrë gjatë lindjes: A duhet që trupi t’ju drejtojë juve?

A ka më shumë se një mënyrë për të shtyrë?

Po, ka dy qasje shumë të ndryshme për shtytjen, presionin që nënat ushtrojnë në përgjithësi në mënyrë që të ndihmojnë foshnjat e tyre të zhvendosen nëpër kanalin e lindjes gjatë fazës së dytë të dhimbjeve të lindjes (fazës së shtytjes).

Njëra është metoda e praktikuar gjerësisht, e quajtur shtytje e trajnuar ose e drejtuar, në të cilën nëna drejtohet të fillojë të shtyjë sapo që të jetë hapur plotësisht, pavarësisht nëse ndjen apo jo nevojën për të peshuar mbi veten. Gjithashtu, juve u jepen udhëzime se si të shtyni.

Qasja alternative, shpesh e preferuar nga mamitë, njihet si shtyrje spontan-e. Kjo metodë kërkon që ju të ndiqni prirjen natyrore të trupit tuaj, duke shtyrë atëherë kur ndjeni që jeni gati dhe në çfarëdo mënyre që konsiderohet e duhur nga ana juaj.

Shtyrja e trajnuar është një praktikë e rëndomtë në shumicën e spitaleve. Por disa ekspert-ë thonë që mjekët duhet ta rishikojnë këtë qasje gjatë studimit duke sugjeruar që në shumë raste, praktika nuk ka avantazhe për nënën ose fëmijën, dhe në fakt mund të jetë e kundërta.

Si trajnohet shtytja?

Në shumicën e rasteve, një infermiere specialiste për dhimbjen e lindjes e drejton këtë trajnim. Zakonisht juve u kërkohet të merrni frymë thellë në fillimin e çdo shtrëngimi dhe të shtyni duke forcuar muskujt e barkut dhe duke u përpjekur të ushtroni sa më shumë presion poshtë, ndërsa infermierja numëron deri në dhjetë (disa nëna thonë se ndjejnë sikur kanë një lëvizje të zorrëve). Pastaj ju bëni një frymëmarrje tjetër të shpejtë dhe e mbani deri sa të numëroni deri në dhjetë, duke synuar që të bëni tre shtytje për çdo shtrëngim.

Grisjet e perineumit

A është e zakonshme që të shkaktohen grisje gjatë një lindje vaginale?

Po. Me hyrjen e foshnjës tuaj në botë, ju mund të përfundoni me një grisje. Shpesh kjo ndodh në perineum (zona midis anusit dhe vaginës tuaj). Grisjet janë më të zakonshme tek gratë të cilat bëjnë lindjen e tyre të parë vagina-le dhe luhaten nga prerje dhe gërricje të vogla deri në shqyerje të thella që prekin disa muskuj të dyshemesë së pelvisi-t. Është e mundshme që të griseni edhe në qoftë se keni një epiziotomi. Në fakt, një epiziotomi e shton rrezikun e grisjeve të rënda.

Grisjet më sipërfaqësore përfshijnë lëkurën e perineumit dhe indit rreth hapjes së vaginës ose shtresës më të jashtme të vetë vaginës, por jo muskujt. Këto grisje, të quajtura laceracione të shkallës së parë shpesh janë kaq të vogla saqë kërkojnë pak apo aspak qepje. Zakonisht shërohen shpejt dhe shkaktojnë pak apo aspak siklet.

Laceracionet e shkallës së dytë shkojnë më thellë në muskujt poshtë. Këto grisje duhet qepur që të mbyllen, shtresë pas shtrese. Ato do shkaktojnë njëfarë sikleti dhe zakonisht kërkojnë disa javë për t’u shëruar. Qepjet treten vetë gjatë periudhës së shërimit.

Rreth 4% e grave që lindin në rrugë vaginale përfundojnë me një grisje më serioze në perineumin e tyre, që shtrihet deri në anus dhe përtej. Kjo lloj grisje mund të shkaktojë dhimbje të konsiderueshme për shumë muaj dhe rrit rrezikun e mospërmbajtjes anale.

Këto grisje të rënda quhen laceracione të shkallës së tretë ose të katërt. Një laceracion i shkallës së tretë është një grisje në indet vaginale, lëkurën dhe muskujt e perineumit që shtrihet në sfinkter (muskuli që rrethon anusin tuaj). Një grisje e shkallës së katërt shkon nëpër sfinkterin anal dhe indin nën të.

Gjithashtu është e mundshme që të griseni edhe në vende të tjera. Disa gra grisen në pjesën e sipërme të vagjinës, pranë preterit (kjo njihet si lacerim peri-ureter-al). Këto grisje janë shpesh krejt të vogla dhe në qoftë se ju pësoni një të tillë, ndoshta do të keni nevojë për vetëm pak ose aspak qepje.

Teknika kirurgjikale speciale për kancerin

Kur shumica e njerëzve mendojnë për kirurgjinë, ata përfytyrojnë një mjek që përdor bisturinë dhe instrumente të tjerë kirurgjikalë për të prerë, larguar, riparuar ose zëvendësuar pjesë të trupit të prekura nga sëmundja. Por teknikat më të reja që përdorin lloje të ndryshëm instrumentesh e kanë zgjeruar konceptin e kirurgjisë. Disa nga këto teknika përshkruhen më poshtë.

Kirurgjia me lazer

Lazeri është një tufë e fuqishme shumë e fokusuar e energjisë dritore që mund të përdoret për punë shumë të saktë kirurgjikale, si riparimi i retinës (retina) së dëmtuar në një sy. Ai mund të përdoret në vend të bisturisë për të prerë indet. Gjithashtu mund të përdoret për të avulluar (djegur dhe shkatërruar) disa lloje kanceri të qafës së mitrës, laringu-t, mëlçisë, mushkërive, rektumit dhe lëkurës.

Disa ndërhyrje kirurgjikale me lazer kanë më pak prerje e dëmtime. P.sh. me fibrat optike lazeri mund të drejtohet brenda një hapje në një trup pa pasur nevojë për një prerje të madhe. Pastaj ai drejtohet me saktësi për të shkatërruar një tumor. Gjithashtu lazeri përdoret në një lloj operacioni kirurgjikal që quhet foto amputim ose foto koagulim. Kjo do të thotë që lazeri përdoret për të shkatërruar indin apo për të vulosur indet dhe enët e gjaku-t. Kjo lloj kirurgjie përdoret për të qetësuar simptomat, si atëherë kur tumoret e mëdhenj bllokojnë trakenë (trakeja) ose ezofag-un, duke shkaktuar probleme në frymëmarrje apo ngrënie.

Kriokirurgjia

Kriokirurgjia përdor sprucim me azot të lëngshëm ose një sondë shumë të ftohtë për të ngrirë dhe për të vrarë qelizat jo normale. Kjo teknikë ndonjëherë përdoret për të trajtuar gjendjet para kanceroze, si ato që prekin qafën e mitrës, lëkurën apo penis-in. Gjithashtu përdoret për të trajtuar disa lloje kanceri siç janë ato të mëlçisë dhe prostatës (prostata). Një skanim përdoret për të drejtuar sondën dhe për të parë ngrirjen e qelizave. Kjo e kufizon dëmtimin e indit të shëndetshëm aty afër.

Elektrokirurgjia

Klamidia shpesh nuk ka simptoma

Çfarë është Klamidia?

Klamidia është një sëmundje seksualisht e transmetueshme (STD-sexual transmitted diseases) e shkaktuar nga bakteri Chlamydia trachomatis. Ajo prek meshkujt e femrat dhe përhapet nëpërmjet kryerjes së marrëdhënieve seksuale me një person të infektuar.

Cilat janë pasojat e Klamidias?

Një problem i madh me klamidian është që ajo shpesh nuk shfaq simptoma dhe nëse lihet pa zbuluar dhe pa trajtuar mund të ndodhin komplikacion-e. Njerëzit që kanë klamidia munden akoma të transmetojnë infeksionin edhe nëse ato vetë nuk kanë simptoma.

Kur simptomat shfaqen, ato zakonisht bëhen të dukshme ndërmjet ditës së 4 dhe të 28 pas kryerjes së marrëdhënies seksuale me një person të infektuar. Gratë me klamidia mund të vënë re ndryshime në periodat e tyre, si: gjakderdhje ose dhimbje gjatë ose pas seksit, dhimbje gjatë urinimit, dhimbje barku ose ndryshime në shkarkimet vagina-le.

Gratë me klamidia të patrajtuar, janë në rrezik të komplikacioneve, siç është: sëmundja inflamatore e pelvik-ut, dhimbje kronike të pelvikut, shtatzënia ektopike (në të cilën shtatzënia zhvillohet jashtë uterusit, si në tubat fallopianë) dhe infertilitet, si rezultat i infeksionit në tubat fallopianë (tubat uterine).

Meshkujt me klamidia janë në rrezik të infeksionit që mund të rezultojë në: ënjtje dhe në lëndim të testikujve, shkarkim nga uretra mashkullore (tubi në të cilën ndodh urinimi), vështirësi në urinim ose dhimbje gjatë urinimit.

Kryerja e seksit oral ose anal me dikë që është i infektuar, mund të rezultojë në infeksionin e rektumit, duke shkaktuar dhimbje dhe shkarkim të qelb-it ose mukus-it.

Gratë shtatzëna që janë të infektuara mund t’a kalojnë infeksionin e tyre gjatë lindjes tek fëmija, gjë e cila mund të sjellë zhvillimin e pneumoni-së tek fëmija.

Si mund t’a di nëse kam Klamidia?

Nëse ju nuk keni simptoma, por jeni të shqetësuar që ju mund të keni klamidia, flisni me mjekun tuaj. Në pjesën më të madhe të rasteve, mjeku mund të bëjë një analizë urine për të testuar infeksionin.

Çfarë duhet të bëj nëse jam diagnostikuar me Klamidia?

Kur një mashkull është stimul-uar seksualisht, fërkimi në penis dhe disa sinjale të tjera stimuluese dërgohen në sistemin nervor duke rezultuar në ejakulim.

Në momentin e ejakulimit ndodh kalimi i spermës në mitrën e femrës. Muskujt që rrethojnë mitrën shtyjnë spermën jashtë penisit. Për të parandaluar spermën nga rrjedhja prapa në fshikëz, muskujt në qafën e fshikëzës shtrëngohen për ta mbyllur atë.

Pamja anësore e sistemit riprodhues të mashkullit

Sistemi riprodhues mashkullor

 

Gjithcka që një femer duhet të dijë rreth endometriozës

Endometrioza është një gjendje në të cilën indet endometriale – ind që është gjetur në rreshtim të mitrës (endometrium), rritet në vende jashtë mitrës. Qelizat emigrante endometriale, mund të rrinë në vezore ose ligament-e që mbështesin barkun e nënës, uterus (mitra), ose vendosen në zonën ndërmjet mitrës dhe rektumit.

Këto qeliza endometriale që kanë migruar jashtë mitrës, janë të njohur si implantet endometriale. Implantet mund të bashkangjiten tek: tubat fallopianë, vaginë, vulvë, fshikëz dhe zorrë. Në raste të rralla, ato mund të gjenden në mushkëri, gjymtyrë ose në plagë-t e vjetra kirurgjikale në abdomen.

Implantet endometriale i përgjigjen ndryshimeve hormonale brenda trupit në të njëjtën mënyrë si indet endometriale që shtrihen në mitër, të cilat janë inde që largohen çdo muaj. Pra, çdo muaj indet endometriale mund të rrjedhin gjak. Megjithatë, gjaku nuk ka asnjë dalje në mënyrë që të largohet nga trupi dhe shkakton inflamacion, gjë e cila çon në formimin e indeve. Indet mund të formojnë ato që quhen “mbështjellës”, të cilët janë bandat e indeve fijore që lidhin struktura të brendshme me organet e trupit, që normalisht duhet të jenë të ndara. Këto mbështjellje shkaktojnë shumë dhimbje, duke tërhequr dhe deformuar organet e brendshme dhe bëjnë disa lëvizje shumë të dhimbshme (p.sh. kur bëni seks ose shkoni në tualet).

Endometrioza ndikon deri në 10% të grave dhe është një kusht i përbashkët gjinekologjik.

Cilat janë simptomat e endometriozës?

Ashpërsia e simptomave mund të variojë nga një grua në tjetrën. Disa gra përjetojnë dhimbje dhe efekte të mëdha negative simptomash, ndërsa të tjerat mbeten të pavetëdijshme për patjen e kësaj gjendjeje. Disa simptoma mund të përfshijnë:

  • Dhimbje të periodave (e njohur si dismenorre);
  • Dhimbje pelvik-e që fillon disa ditë përpara periodave;
  • Gjakderdhje të rëndë ose jo të rregullt menstrual-e, duke përfshirë mpiksjen e gjakut;
  • Dhimbje gjatë marrëdhënies seksuale (dispareuni);
  • Dhimbje pelvike gjatë ovulacion-it;
  • Sindromë para-menstruale;
  • Dhimbje të shpinës;
  • Diarre ose kapsllëk, veçanërisht gjatë një periudhe;

Kancer-i zorrëve është kanceri që ndodhet në çdo pjesë të zorrës së trashë ose në çdo pjesë të rektumit. Kanceri i zorrëve mund të zhvillohet në dy mënyra: ai mund të rritet nga rreshtimi i brendshëm i zorrëve, ose nga rritje të vogla në murin e zorrëve që quhen polipe. Këto janë zakonisht të padëmshme (beninj), por me kalimin e kohës mund të bëhen edhe më keq.

Nëse nuk trajtohet, kanceri i zorrëve mund të përhapet (metastazë) më thellë në murin e zorrëve. Nga këtu, ai mund të përhapet në nyja limfatike.

Nyjet limfatike janë të vogla. Ato mbledhin dhe shkatërrojnë bakteret dhe viruset në trup. Ato janë pjesë e sistemit limfatik (sistemi limfatik) dhe luajnë një rol të rëndësishëm në funksionimin e sistemit imun (sistemi imunitar).

Më vonë, kanceri zorrëve mund të përhapet në organet e tjera, siç janë mëlçia ose mushkëritë. Në pjesën më të madhe të rasteve, ato rriten ngadalë dhe mund të qëndrojnë në zorrë për muaj ose vite përpara se të zhvillohen.

penisi

Çfarë është zgjerimi i prostatës?

Prostata është një gjëndër e vogël e vendosur në mes të kockës pubik-e dhe rektumit që kontribuon në procesin e marrjes së lëngut seminal. Ajo rrethon uretrën (uretra mashkullore) në hapjen e fshikëzës urinar-e. Një problem i zakonshëm i prostatës është hiperplazi-a beninj-e prostatike (e njohur edhe si hipertrofi beninje prostatike) apo zgjerimi i prostatës. Kjo zakonisht ndodh në meshkujt rreth moshës 50 vjeçare. Kjo gjëndër sjell probleme gjatë urinim-it. Në disa raste, simptomat urinare janë të shkaktuara nga çrregullime të rënda të prostatës apo fshikëzës.

Cilat janë simptomat e zgjerimit të prostatës?

  • Vështirësi në fillimin ose ndalimin e urinimit;
  • Një rrjedhje të dobët urinare;
  • Një nevojë e vazhdueshme dhe urgjente për urinim, veçanërisht gjatë natës;
  • Një ndjenjë që fshikëza nuk është bosh edhe pas urinimit;
  • Në disa raste, dhimbje barku të forta për shkak të mbajtjes së urinës.

Komplikacionet e zgjerimit të prostatës

  • Infeksion i fshikëzës – për shkak të qëndrimit të urinës pasi fshikëza nuk është plotësisht bosh;
  • Gurë në fshikëz;
  • Zgjerimi i prostatës ndikon në cilësinë e jetës për shkak të urinimit të vazhdueshëm gjatë natës dhe mosmbajtjes;
  • Shumë rrallë, për shkak të mbajtjes së urinës mund të shkaktohen probleme në funksionin e veshkave.

Çfarë e shkakton zgjerimin e prostatës?

Shkaqet e zgjerimit të prostatës akoma nuk dihen, por ndoshta janë të lidhura me moshën dhe me hormonet mashkullore.

Çfarë mund të bëni ju?

Konsultohuni menjëherë me doktorin kur simptomat shfaqen. Në veçanti, shkoni tek doktori nëse simptomat shkaktojnë stres, janë të lidhura me dhimbjet e barkut ose urina është e mbajtur. Në momentin që simptomat zhvillohen ata mbeten të vazhdueshme. Pa kujdesin mjekësor, gjendja mund të përkeqësohet dhe të shkaktojë stres.

Mundohuni që të shmangni ilaçet dhe substancat e tjera që përkeqësojnë gjendjen. Kjo mund të përfshijë alkool-in, ilaçet që janë përdorur për të trajtuar depresion-in ose sëmundjen e Parkinsonit (sëmundja Parkinson), disa ilaçe të zemrës, të kollës dhe të së ftohurës.