Kanceri i mushkërive: Trajtimi

Zgjedhja e trajtimit nga ana juaj varet nga faza në të cilën është kanceri, gjendja juaj e përgjithshme shëndetësore dhe kapaciteti i frymëmarrjes, si edhe nga dëshirat tuaja.

  • Kanceri i mushkërive i qelizave jo të vogla mund të trajtohet me anë të kirurgjisë, radioterapisë ose kemioterapisë.
  • Kanceri i mushkërive i qelizave të vogla zakonisht trajtohet me anë të kemioterapisë. Disa persona me kancer në njërën mushkëri (sëmundje e kufizuar) do t’i nënshtrohen radioterapisë në kraharor dhe në tru (të quajtur radioterapi parandaluese ose profilaktike). Meqenëse ai përhapet qysh herët, kirurgji-a nuk përdoret shpesh për këtë lloj të kancerit.
  • Mesothelioma është rrallëherë e mundur të largohet me anë të ndërhyrjes kirurgjik-ale. Megjithatë, personat zakonisht kanë lloje të tjera trajtimi, si kemioterapinë ose thoracentesis për të ngadalësuar përparimin e sëmundjes apo për të ndihmuar të menaxhohen simptomat.

Studimet tregojnë që lënia e duhanit do të përmirësojë shanset tuaja për të reaguar ndaj trajtimit. Në qoftë se ju tymosni duhan, ekipi mjekësor ka mundësi t’ju kërkojë lënien e duhanit para se të bëni një operacion.

Kirurgjia

Heqja me anë të një ndërhyrje kirurgjikale e një tumor-i ofron shansin më të mirë të një kurim-i për pacientët që kanë një fazë të hershme të kancerit. Ekipi mjekësor do të shikojë nëse kanceri është përhapur përtej mushkërive apo jo, gjendjen tuaj të përgjithshme dhe kapacitetin e frymëmarrjes. Ata do të vlerësojnë nëse ndërhyrja përbën një alternativë për ju.

Llojet e kirurgjisë së mushkërive

Ekzistojnë disa lloje të kirurgjisë së mushkërive.

  • Prerje: Hiqet vetëm një pjesë e mushkërisë dhe jo një lob;
  • Lobektomi: Hiqet një lob i mushkërisë;
  • Pneumoktomi: Hiqet një mushkëri e tërë.

Në qoftë se kanceri është përhapur ose në qoftë se ju keni mesotelioma në abdomen-in tuaj, ju mund t’i nënshtroheni një lloji tjetër kirurgjie.

Pas një operacioni

Alkooli: Efektet

Efektet e çdo droge (duke përfshirë alkoolin) ndryshojnë nga njëri person tek tjetri. Nëse alkooli ndikon tek një person varet nga shumë faktorë duke përfshirë moshën, peshën dhe shëndetin e tyre (megjithëse mund të jeni mësuar me pirjen e alkoolit dhe substancave të tjera, duhet të merrni parasysh faktorët që u përmendën më parë ). Efektet e çfarëdolloj droge varen nga sasia e marrë.

Pas disa pijesh – Më i relaksuar, reduktim përqendrimi dhe ngadalësim refleks-esh.

Disa pije më shumë – Më shumë besim, koordinim i reduktuar, të folur nëpër dhëmbë, gjendje ekstreme (p.sh. mërzitje, lumturi, acarim).

Akoma më shumë pije – Konfuzion, vizion (shikim) i paqartë, kontroll i dobët i muskujve.

Akoma më shumë – Përzierje, vjellje, gjumë.

Edhe më shumë – Mundësi për koma ose vdekje.

Nuk ka ndonjë nivel të sigurt për përdorimin e alkoolit. Përdorimi i alkoolit ose drogave të tjera gjithmonë përmban një rrezik (edhe ilaçet mund të prodhojnë efekte të padëshiruara anësore).

Është e rëndësishme që të jeni të kujdesshëm në marrjen e çfarëdo lloj droge, përfshirë alkoolin.

Efektet e menjëhershme

Efektet e alkoolit në tru, ndodhin brenda pesë minutave nga të qenit i dehur.

Doza të ulëta në të moderuara Doza të larta
Disa nga efektet që mund të përjetohen pas pirjes së alkoolit, janë:
  • Të ndjerit i relaksuar;
  • Eufori normale;
  • Koordinim i reduktuar dhe ngadalësim refleksesh;
  • Zvogëlim frenimi;
  • Rritje besimi;
  • Sjellje e papërshtatshme seksuale ose e dhunshme;
  • Vizion i paqartë;
  • Të folur nëpër dhëmbë;
  • Paraqitje e skuqur;
  • Dhimbje koke;
  • Përzierje;
  • Vjellje;
  • Gjumë.
Kur dikush pi mbi normën e duhur, gjatë një periudhe të shkurtër me qëllimin që të dehet, zakonisht referohet si “qejfli pijesh”. Të qenit qejfli pijesh është e dëmshme për shkak se ajo rezulton në dehje të menjëhershme dhe të rëndë. Kjo gjendje mund t’i detyrojë njerëzit që të marrin rreziqe të panevojshme dhe të vënë veten e të tjerët në rrezik. Disa efekte të zakonshme të qejflinjve të pijeve, janë:
  • Dhimbje koke;
  • Lëkundje;
  • Përzierje;
  • Vjellje;
  • Koma;
  • Vdekje.

Pasojat

Emërtimi

  • Travilan Dr.Pd.Inj. 500 mg /flakon (IM)
  • Travilan Dr.Pd.Inj. 1 g/flakon (IM)
  • Travilan Dr.Pd .Inj 1 g/flakon (IV)
  • Travilan PD.Sol.Inf. 2 g/flakon

Përbërja

  • Çdo flakon 500 mg përmban 500 mg Ceftriaksone
  • Çdo flakon 1 g përmban 1 g Ceftriaksone
  • Çdo flakon 2 g përmban 2 g Ceftriksone

Indikime

Ceftriaxon indikohet për trajtimin e infeksione të mëposhtme kur dihet që shkaktohet nga një ose më shumë mikro-organizma (shih pikën 5.1)dhe kur kërkohet terapi parentale:

Pneumoni, septikemi (sepsis), meningjit, bone, infeksion i lëkurës ose indeve të buta, infeksione tek pacientët neutropeni-k, Gonorre-a.

Në profilaksi peri-operative të infeksioneve të lidhura me ndërhyrjet kirurgjik-ale.

Dozimi dhe mënyra e subministrimit

Travilani administrohet si injeksion intramuskular (I.M), injeksion intravenoz (I.V) ose si infusion intravenoz. Doza dhe mënyra e administrimit variojnë nga shkalla e infeksionit, ndjeshmëria e organizmit shkaktar të infeksionit dhe gjendjes së pacientit.

Të rriturit dhe fëmijet mbi 12 vjeç: Doza standarte është 1 g në ditë. Në infeksione të rënda 2-4 g në ditë, e marrë si dozë e vetme çdo 24 orë.

Koha e terapisë varion në bazë të ecurisë së sëmundjes. Si çdo terapi me antibiotikët edhe trajtimi me Travilan, duhet të vazhdojë 48-72 orët e ardhëshme pas përmirësimit të pacientit.

Në raste e gonorre-së akute duhet të subministrohet një dozë 250 mg intramuskulare. Nuk rekomandohet administrimi simultan i probenecid.

Ne profilaksinë peri-operative zakonisht rekomandohet 1 g si injeksion i vetëm muskular ose intravenoz në ndërhyrje kolo-rektal-e 2 g  në rrugë intramuskulare, si injeksion i ngadaltë ose infuzion i ngadaltë intravenoz, i shoqëruar me një agjent kundër baktereve anaerobike.

Nuk është i nevojshëm modifikimi i dozave në pacientë të moshuar nëse funksionet renal-e dhe hepatike janë normale.

Të porsalindurit dhe fëmijët deri në 12 vjeç: Dozat e mëposhtme rekomandohen një herë në ditë.

Goditja nga nxehtësia dhe lodhja nga nxehtësia

Sëmundjet e nxehtësisë si goditja nga nxehtësia dhe lodhja nga nxehtësia ndodhin kur trupi nuk ftohet vetë. Nëse temperaturat e ajrit rriten ose nëse bëni ushtrime, trupi ftohet duke prodhuar djersë që avullon. Në ditë të nxehta dhe me lagështirë, ndiheni jo mirë sepse avullimi i djersës është i ulët nga rritja e lagështirës në ajër.

Kur ekspozoheni në temperatura të larta dhe lagështirë për një kohë të gjatë sistemi natyror i ftohjes mbilodhet. Ju nuk jeni të aftë që të prodhoni më shumë djersë për të ftohur trupin dhe lagështira e lartë ndalon avullimin e djersës. Kjo çon në sëmundjet e nxehtësisë. Sëmundjet e nxehtësisë që quhen edhe goditje nga dielli mund të ndodhin edhe nëse nuk ekspozoheni në diell.

Kush preket nga goditjet nga nxehtësia?

Kushdo mund të preket nga sëmundjet e nxehtësisë. Bebet, fëmijët, të moshuarit janë më të prekur. Mund të prekeni sidomos nëse keni gjendje të tilla si astmë, diabet, shtatzëni, kondicione zemre, epilepsi, mbipeshë ose obezitet. Disa ilaçe, droga ilegale dhe alkool-i mund të shtojnë rrezikun. Sëmundjet e nxehtësisë mund të zhvillohen edhe tek të rinjtë e shëndetshëm nëse ata kryejnë ushtrime fizike të rënda gjatë motit të nxehtë.

Cilat janë simptomat e lodhjes nga nxehtësia dhe goditjes nga nxehtësia?

Simptomat më të zakonshme të lodhjes nga nxehtësia janë dhimbje koke, marrje mendsh, dobësi muskujsh ose ngërç muskulor, të përziera dhe të vjella. Mund të keni puls të dobët, të shpejtë dhe frymëmarrja mund të jetë e shpejtë.

Lodhja nga nxehtësia mund të përshkallëzohet deri në goditje nga nxehtësia që mund të jetë kërcënuese për jetën. Në goditjen nga nxehtësia sistemet e trupit që rregullojnë temperaturën dështojnë. Lëkura bëhet e ngrohtë dhe e thatë (por mund të jetë me djersë nëse personi është duke bërë ushtrime fizike) dhe personi mund të bëhet konfuz dhe të humbasë ndjenjat.

Në goditjen nga nxehtësia temperatura e trupit rritet shpejt dhe mund të arrijë deri në 42° C në 10–15 minuta. Nëse nuk trajtohet urgjentisht, mund të shkaktojë vdekjen ose paaftësinë e përkohshme.

Kapsllëku: Shkaqet dhe simptomat

Kapsllëku i referohet mocioneve të parregullta të zorrëve dhe/ose dhimbjeve. Një lëvizje e zorrëve çdo ditë nuk është gjithmonë e nevojshme. Zakonet e zorrëve të njerëzve ndryshojnë. Kapsllëku nuk është i njëjtë me zakonet e parregullta të zorrëve. Kapsllëku ndodh kur duhet të sforcoheni për të shkaktuar lëvizjen e zorrëve, e cila është zakonisht e vështirë. Hemorroide-t mund të tregojnë kapsllëk. Ju mund të keni dhimbje koke, frymë të keqe, gjuhë me qime, humbje oreks-i, fryrje, nervozizëm, dhimbje barku, pagjumësi dhe një ndjenjë të përgjithshme sëmundjeje. Herë pas here, disa njerëz ankohen për diarre që vjen si pasojë e kapsllëkut.

Çfarë mund të bëni për të ndihmuar lehtësimin e kapsllëkut?

Dieta është një faktor i rëndësishëm për kapsllëkun. Një dietë e pasur me fibra (fruta, zarzavate dhe produkte gruri) është shumë e rekomandueshme. Kjo duhet të provohet përpara se çdo laksativ të përdoret. Kur në dietë ka mjaftueshëm fibra, atëherë problemet e kapsllëkut do të reduktohen. Ushtrimet ndihmojnë në parandalimin e kapsllëkut dhe duhet të provoni që të pini të paktën 6 gota ujë çdo ditë.

Lakstivët nuk duhet të përdoren për rrethana afatgjata. Përdorimi i shumtë i laksativë-ve mund të shkaktojë zhbalancimin e elektrociteve, që mund të jenë të rrezikshme.

Kur duhet të kërkoni këshilla mjekësore?

Duhet të kërkoni këshilla mjekësore nëse:

  • Kapsllëku është i shoqëruar nga të vjella;
  • Ka ndodhur humbje e menjëhershme e peshës;
  • Mocionet e zorrëve janë shumë të errëta ose përmbajnë gjak;
  • Kapsllëku është përsëritur ose është përkeqësuar;
  • Ekzistojnë dhimbjet e barkut;
  • Jeni duke përdorur sasi të mëdha lakstivësh;
  • Kapsllëku është i alternuar me diarre-në;
  • Keni temperaturë; ose
  • Kapsllëku ka zgjatur për më shumë se 7 ditë.
Trajtimi i efekteve anësore të antidepresantëve

Ashti si edhe çdo medikament, antidepresantët mund të shkaktojnë efekte anësore. Problemet specifike ndryshojnë nga një ilaç në tjetrin dhe nga një person në tjetrin.

Në fakt, efektet anësore janë një nga arsyet kryesore që personat me depresion ndalojnë së marrin ilaçet gjatë pa mbaruar mjekimi. Një studim ka gjetur që 65% e 1000 vetëve të shqyrtuar thanë se e ndaluan marrjen e ilaçit të tyre, dhe gjysma e këtyre njerëzve përmendën efekte anësore si arsye për këtë.

Mirëpo është e rëndësishme të mbahet parasysh që antidepresantët mund të ndihmojnë që ju të shëroheni. Shoqata Psikiatrike Amerikane rekomandon që njerëzit të vazhdojnë ta marrin ilaçin e tyre të paktën për katër ose pesë muaj pasi ata shërohen nga episodi i parë depresiv në mënyrë që të reduktohet rreziku i përsëritjes. Dhe për personat që kanë episode të shumta të mëparshme rekomandimi zakonisht është për më gjatë (ose disa herë duhet të vazhdojë në kohë të pacaktuar).

Asnjëherë antidepresantët si Zoloft, Lexapro, Viibryd, Cymbalta, Pristiq, Fetzima dhe medikamentet e rinj si Wellbutrin, Remeron dhe Brintellix përgjithësisht kanë efekte anësore të pakta dhe më të lehta se sa ilaçet e vjetra. Efektet anësore luhaten në varësi të ilaçit por mund të përfshijnë:

  • Pagjumësi;
  • Gjumë;
  • Ankth të shtuar;
  • Të përziera e të vjella;
  • Diarre;
  • Probleme seksuale, si ejakulim të vonuar tek burrat dhe mungesë të orgazmë-s tek gratë;
  • Dhimbje koke;
  •  Marrje mendsh;
  • Shtim apo pakësim të peshës.

Efekte të tjera anësore më serioze janë të rralla por të mundshme. Antidepresantët janë lidhur me një rritje të mendimeve dhe sjelljeve vetëvrasëse tek fëmijët dhe adoleshentët. Bisedoni me mjekun se çfarë simptomash duhen pritur gjatë shërimit nga depresioni.

Përdorimet

Anemi pernicioze dhe anemitë tjera makro-citike (me qeliza të mëdha) me dhe pa probleme neurologji-ke.

Efektet anësore

Kruarje, ekzantemë (skuqje), ethe, ndjenjë të vjelle, marrje mendsh, hipokalemi (ulja e kalium-it në gjak), shok anafilaktik.

Dozimi

Me injeksion intramuskular (IM): në anemitë pernicioz-e pa çrregullime neurologjike, fillimisht 0.25-1 mg, çdo të dytën ditë, për 1-2 javë, pastaj 250 mcg në javë derisa të normalizohet pasqyra e gjaku-t dhe si vazhdim 1mg çdo 2-3 muaj. Tek anemia pernicioze dhe anemitë tjera makrocitike me çrregullime neurologjike, fillimisht 1 mg çdo të dytën ditë derisa gjendja nuk përmirësohet, pastaj 1 mg çdo 2-3 muaj. Në profilaksi-në e anemisë makrocitike të shoqëruar me deficiencë në vitamina B121 mg çdo 2-3 muaj.

Format farmaceutike dhe dozat

Injeksion: 2500 mikrogram/2 mL.

Hepatiti B është një sëmundje serioze virale që prek mëlçinë. Hepatiti nënkupton inflamim të mëlçisë. Ndërkohë që 50% e të rriturve të infektuar mund të shfaqin simptoma në fazën fillestare të infeksionit të hepatitit (fazën akute), fëmijët zakonisht nuk shfaqin fare simptoma. Vazhdimisht, disa njerëz mund të kenë patur hepatitin B pa e ditur; megjithatë, testet e gjaku-t janë të pranishme për ta kontrolluar këtë gjendje.

Cilat janë simptomat e hepatitit B?

Simptomat e sëmundjes akute që rezultojnë nga infeksioni i hepatitit B mund të përfshijnë verdhëzën (një zverdhje të lëkurës dhe të syve), temperaturë, përzierje, të vjella, urinë të errët, një skuqje të lëkurës ose të nyjeve dhe dhimbje muskujsh. Ato gjithashtu mund të përjetojnë dhimbje në pjesën e sipërme të barkut. Në përqindje të vogël të rasteve, infeksioni mund të çojë në dështimin e mëlçisë. Megjithatë, disa njerëz nuk kanë fare simptoma ose shumë pak.

Bartësit e virusit të hepatitit B

Mbi 10% e të rriturve të infektuar dhe 90% e të sapolindurve të infektuar (sipas OBSH-së i porsalindur konsiderohet fëmija gjatë katër javëve të para të lindjes) mund ta bartin virusin në sistemin e tyre për shumë vite pa e ditur – ato nuk kanë simptoma për t’i vënë ato në dijeni. Një bartje e tillë e sëmundjes çon në faktorë potencialë më të rëndë shëndeti, në shpërndarjen e sëmundjes, si edhe shton rrezikun e zhvillimit të hepatitit (inflamacion i mëlçisë) dhe më vonë të kancer-it të mëlçisë.

Si përhapet hepatiti B?

Hepatiti B është gjetur në lëngjet trupore, siç është gjaku dhe djersa dhe bartet nga ato duke mos shfaqur asnjë lloj simptome. Hepatiti B mund të transmetohet në mënyra të ndryshme, duke përfshirë:

  • Gjilpërat dhe shiringat e kontaminuara (si p.sh. gjatë injektim-it të drogave);
  • Marrëdhëniet seksuale (veçanërisht seksit anal);
  • Kalimin e infeksionit nga mamaja tek fëmija gjatë procesit të lindjes;
  • Të ushqyerit me gji;
  • Kontaktin gjak me gjak (nëpërmjet plagëve të hapura);
  • Kontaktin ndërmjet fëmijëve me plagë të hapura;
  • Mjetet jo-steril-e, si p.sh. ato të përdorura për tatuazhe dhe pircing; ose