Sëmundja e indit lidhës

Sëmundja e indit lidhës i referohet një grupi sëmundjesh që përfshijnë indin e pasur me proteina që i mbështet organ-et dhe pjesë të tjera të trupit. Shembuj të indit lidhës janë dhjami, kockat dhe kërc-et. Këto sëmundje shpesh prekin nyjet, muskujt dhe lëkurën, por ato po ashtu mund të prekin organe të tjerë si dhe sisteme organesh, duke përfshirë sytë, zemrën, mushkëritë, veshkat, traktin gastrointestinal dhe enët e gjakut.

Janë më shumë se 200 çrregullime që prekin indin lidhës, shkaqet dhe simptomat e tyre specifike ndryshojnë sipas llojeve të ndryshme.

Çrregullimet e trashëguara të indit lidhës

Disa sëmundje të indit lidhës, shpesh të quajtura çrregullime të trashëguara të indit lidhës, janë rezultat i ndryshimeve në disa gene. Shumë prej tyre janë fare të rralla. Më poshtë po japim disa nga më të zakonshmet:

Sindroma Ehlers-Danlos

Në të vërtetë një grup prej më shumë se 10 çrregullimesh, karakterizohen nga nyje tepër të ndjeshme, lëkurë e tendosur dhe rritje anormal-e e indit të mbresave. Simptomat mund të jenë nga më të butat deri tek ato sakatuese. Varësisht nga format specifike, simptomat mund të përfshijnë:

  • Një shpinë të lakuar;
  • Enë të dobëta të gjakut;
  • Mishra të dhëmbëve që rrjedhin gjak;
  • Probleme me mushkëritë, valvul-at e zemrës ose tretje-n.

Epidermolisisbullosa (EB)

Personat me këtë sëmundje kanë një lëkurë që është kaq e brishtë, saqë ajo shqyhet apo bëhet me flluska si rezultat i goditjeve më të vogla, apo edhe nga fërkimi me rrobat. Disa forma të EB mund të prekin sistemin tretës, atë të frymëmarrjes, muskujt ose fshikëzën e urinës. Shkaktuar nga defektet e disa proteinave në lëkurë, EB zakonisht është evidente në lindje.

Sindroma Marfan

Përdorimet

Konstipacion (vështirësi në jashtëqitje).

Kundërpërdorimet

Gjendje akute të traktit gatrointestinal (stomak-zorrë), kolostomi (hapja e zorrës së trashë), ileostomi (hapja e zorrës së hollë).

Efektet anësore

Kolikë (dhimbje).

Dozimi

Në konstipacion 25-50 mL, sipas nevojës.

Format farmaceutike dhe dozat

Suspension ujor: 8% oksid magnezi të hidratuar.

Përdorimet

Tek të gjitha tipet e parkinsonizmit (sëmundja Parkinson); simptoma piramidale të nxitura nga barnat.

Kundërpërdorimet

Kundërindikacion absolut është glaukoma këndngushtë; stenozë mekanike në traktin gastrointestinal dhe në megakolon.

Efektet anësore

Marrje mendsh, pagjumësi, konfuzion, asteni, halucinacion, tharje goje, hiperhidrozë, konstipacion, takikardi; përdorimi parenteral mund të shkaktojë ulje të presionit të gjaku-t.

Dozimi

Me rrrugë oral-e: në fillim 1 mg, 2 herë në ditë duke rritur gradualisht dozën deri në 2 mg, 3 herë në ditë. Doza mbajtëse është 3-12 mg, në doza të ndara. Injeksion intramuskular (I.M) dhe injeksion intravenoz (I.V) me injektim të ngadalshëm 2,5-5 mg, deri 4 herë në ditë.

Format farmaceutike dhe dozat

Tableta: 2 mg;

Injeksion: 5 mg/mL.

Përdorimet

Trajtimi i hipoglikemi-së (ulja e sheqerit në gjak) dhe ekzaminimet radiologji-ke të traktit gastrointestinal (stomak -zorrë).

Kundërpërdorimet

Mbindjeshmëria në glukagon.

Efektet anësore

Ndjesi të vjelle, vjellje.

Dozimi

Të rriturit: tek hipoglikemia 0.5-1 mg SC, IM,IV; ekzaminimet radiologjike 0.25-25 mg IV 1 minutë para procedurës ose 1-2 mg 4-10 minuta para procedurës. Doza mund të përsëritet mbas 20 minutash.

Fëmijët: 0.03-0.1 mg/kg/dozë; maksimalisht 1 mg/dozë.

Format farmaceutike dhe dozat

Injeksion: 1 mg, 10 mg.

Përdorimet

Trajtimi i tuberkuloz-it (TBC) aktiv së bashku me antituberkular-ët tjerë; profilaksi e Haemophilus influenzae e tipit b; në eliminimin e meningokokut nga bartësit asimptomatik (pa shenja të dukshme); brucelozë; dhe stafilokoksitë së bashku me antibiotikët e tjerë.

Efektet anësore

Reaksione në lëkurë, urtikarie (pika të kuqe), çrregullime të traktit gastrointestinal (stomak-zorrë) si: anoreksi (humbje oreks-i), ndjenjë të vjelle, vjellje, pankreatiti (inflamacion i pankreas-it), anemi hemolitik-e, leukopeni (ulje e leukocite-ve në gjak), çrregullime menstrual-e, edemë, miopi (çrregullime të të parit).

Dozimi

Në tuberkuloz rëndom përdoren rifampicin, izoniazid, pirazinamid dhe streptomicin ose etambutol.

Fëmijët dhe foshnjat: 10-20 mg/kg/ditë, rëndom si dozë e vetme, maksimumi 600 mg në ditë.

Të rriturit: 10 mg/kg/ditë maksimumi 600 mg.

Përdorimet

Hipovitaminozë (ulje të vitaminë-s); gjendje paraskorbutike (para se të shfaqet skorbuti) ose hipovitaminozë; gjendje paraskorbutike ose hipovitaminozë e fshehur; diatezë hemorragjike; skorbut primar; sëmundje të traktit gastrointestinal (stomak, zorrë); paradontopati (patologji të paradontit); pas lodhjeve të mëdha; në periudhën e shtatzënisë dhe gjatë të ushqyerit të fëmijës me gji.

Dozimi

Oral-isht: për profilaksi-në e skorbutit 50-100 mg në ditë, ndërsa për mjekimin e tij 300 mg në ditë, në doza të ndara; për raste të tjera: 100-300 mg 2-3 herë në ditë injeksion intramuskular (I.M), injeksion intravenoz (I.V), injeksion subkutan (S.C): 100-200 mg në ditë.

Format farmaceutike dhe dozat

Tableta: 50 mg, 100 mg, 250 mg, 500 mg;

Injeksion: 50 mg/mL 2 mL, 500 mg/5mL.

Foshnja juaj tani peshon rreth 1.2 kg dhe është mbi 38 cm i gjatë nga koka në thembrat. Muskujt dhe mushkëritë po vazhdojnë të piqen dhe koka po rritet më e madhe për t’i bërë vend trurit në zhvillim. Për të përmbushur kërkesat e rritura ushqimore, do t’ju nevojiten një shumicë proteinash, vitamina C, acid folik dhe hekur. 2Dhe për shkak se kockat po ngopen me shumë kalcium, sigurohuni që ta pini qumështin tuaj (një burim tjetër i mirë i kalciumit si djathi, kosi ose lëngu i portokallit i pasuruar). Këtë tremujor, rreth 250 miligram kalcium janë depozituar çdo ditë në skeletin që po forcohet të foshnjës tuaj.

Si po ndryshon jeta juaj

Foshnja juaj është shumë aktive tani. Mjeku juaj mund të kërkojë që të shpenzoni njëfarë kohe çdo ditë duke numëruar shkelmat dhe do t’ju japë udhëzime specifike se si ta bëni këtë. Bëjini të ditur mjekut nëse keni vënë re ndonjëherë që foshnja juaj po bëhet më pak aktive. Ju mund të keni nevojë për një test kundër stresit ose një profili biofizik për të kontrolluar gjendjen e saj.

Disa të njohur të vjetër, urthi dhe kapsllëku mund të zënë vend tashmë në qendër të skenës. Hormoni i shtatzënisë progesteron-i, e lëshon indin tek muskujt e lëmuar në të gjithë trupin, duke përfshirë traktin gastrointestinal. Ky lëshim, i çiftuar me grumbullimin në abdomen-in tuaj, e ngadalëson tretje-n. Tretja e ngadaltë mund të shkaktojë gaz dhe urth, veçanërisht pas një vakti të bollshëm dhe të kontribuojë për kapsllëkun.

Uterus (mitra) që rritet mund të kontribuojë edhe për hemorroide-t. Këto enë gjaku të ënjtura në zonën e zorrës së drejtë janë të zakonshme gjatë shtatzënisë. Fatmirësisht ato pastrohen zakonisht në javët e pas lindjes.

Kanceri i mëlçisë: Llojet

Kancer-i mëlçisë është një formë serioze që zakonisht ndodh në formën sekondar-e të mëlçisë që është përhapur nga një pjesë tjetër e trupit. Tumor-et e gjetura në mëlçi mund të jenë beninj-e ose kanceroze.

Tumoret që e kanë origjinën në mëlçi janë quajtur kancera parësorë të mëlçisë apo tumore primare të mëlçisë. Një formë tjetër e tumorit të mëlçisë mund të zhvillohet nga qelizat e kancerit që kanë ardhur nga pjesë të tjera të trupit. Këto janë quajtur tumore sekondare ose metastaza të mëlçisë. Kancerat dytësorë të mëlçisë janë rreth 20 herë më të zakonshme sesa kancerat primarë të mëlçisë në vendet perëndimore.

Kanceri primar i mëlçisë

Kanceri primar i mëlçisë është relativisht një formë e rrallë kanceri. Është më i zakonshëm në vendet si Afrika dhe Azia.

Një sërë faktorësh janë shfaqur për të vendosur personin në një rrezik të madh për kancerin primar të mëlçisë:

  • Të paturit e një sëmundjeje kronike të mëlçisë, siç është hepatiti viral, ciroza alkool-ike, hemokromatozë (një sasi e tepërt e hekurit në trup), ose ciroza primare biliar-e (një formë e rrallë e sëmundjes së mëlçisë).
  • Të paturit e hepatitit B. Njerëzit me hepatitin B janë identifikuar ndaj të paturit 100 herë më shumë mundësi për të zhvilluar hematoma, një formë e kancerit primar të mëlçisë.
  • Ngrënia e ushqimeve të kontaminuara nga toksina (toksinë) të quajtura aflatoksina, që vijnë nga lloje të caktuara të kërpurdhave, të cilat shkaktojnë këtë lloj kanceri dhe mendohet se janë një ndër shkaqet madhore të kancerit të mëlçisë në vendet e Afrikës dhe Azisë ku ushqimi është shpesh i kontaminuar nga këto lloje toksinash.

Kanceri sekondar i mëlçisë

Qelizat kanceroze mund të shpërndahen për në mëlçi nga organe të tjera gastrointestinale të cilat kanë gjakun e tyre që rrjedh direkt në mëlçi, të tilla si stomaku, pankreas-i dhe zorra e trashë. Një tjetër mënyrë që qelizat e kancerit mund të përhapen në mëlçi lidhet me sistemin limfatik (sistemi limfatik).