9 Ndryshime pas lindjes për të cilat askush nuk ju tregon

Pas lindjes së fëmijës, ju mund të zbuloni disa gjëra të çuditshme në trupin tuaj, për të cilat askush nuk ju ka paralajmëruar. “Përse askush nuk më tha që do të pikoj urinë?” mund të pyesni. Ose “Si nuk më tha njeri që këmbët e mia do të duken si barka?” Është koha për t’i thënë këto gjëra.

Mospërmbajtja

Është tërësisht e padrejtë, përveç pelenave të ndotura të foshnjës tuaj, ju duhet të merreni edhe me të brendshmet e lagura tuajat.

Si t’ia bëni: Kjo nuk i ndodh kujtdo, por mospërmbajtja e paslindjes është edhe normale, edhe e përkohshme për shumë nëna. Gjatë dhimbjeve të lindjes, koka e foshnjës pengohet tek vagina (pareti anësor i saj). Si rezultat, nervat bëhen përkohësisht të mpira. Për shkak të kësaj mpirje, nervat nuk veprojnë me korrektësi, kështu që ju jo gjithmonë e merrni mesazhin për të urinuar dhe muskujt që ju bëjnë të përmbaheni jo gjithmonë e marrin mesazhin për ta mbajtur urinën.

“Për 16 muaj pasi linda vajzën, m’u desh të mbathja një pecetë sanitar-e dhe në qoftë se ecja shpejt apo bëja ushtrime fizike, fshikza ime do të zbrazej plotësisht”, thotë një nënë e re. “Ishte shumë e sikletshme”.

Një prerje cezariane mund të shkaktojë të njëjtën gjë, sepse ndërhyrja kirurgjik-ale mund të çojë në ndërprerje të përkohshme të fibrave nervore rreth fshikëzës.

Lajmi i mirë është që në të dy rastet, nervat rigjenerohen shpejt. Brenda disa ditësh e deri disa javësh, ju ka të ngjarë që do t’i keni përsëri të thata të brendshmet tuaja. Ndërkohë përdorini pecetat sanitare (të cilat do t’ju nevojiten sidoqoftë për hemorragji-në e paslindjes) dhe shkoni shpesh në banjë edhe nëse nuk e ndjeni nevojën për të shkuar atje. Në qoftë se urinim-i nuk zgjidhet pas disa javësh, bisedoni me mjekun tuaj. Mund të keni një sëmundje të quajtur mospërmbajtja e urinimit nga stresi, të shkaktuar nga muskujt e dyshemesë së pelvisi-t të cilat rrethojnë ureter-in. Në raste të rënda ky problem zgjidhet me një procedurë të thjeshtë kirurgjikale. Më pas çdo gjë është 100% më mirë.

Hemorragjia

Udhëheqës vizual: Njihuni më mirë me Ebola-n

[ssba_hide]

Gurët në veshka

kidney

Gurët në veshka janë masa të forta kristalinash me forma dhe përmasa të ndryshme që formohen brenda sipërfaqes së veshkave. Ato zakonisht janë të përbëra nga kalcium-i, fosfati dhe acidi urik (urik acidi) dhe ndryshojnë në përmasa nga 2 mm deri në 12 mm.

Si formohen ato?

Gurët në veshka formojnë substanca të caktuara në urinën e një personi që bëhen shumë të përqendruara. Kjo rezulton në mineralet dhe në substancat e tjera në urinën e tyre duke u kristalizuar mbi sipërfaqet e brendshme të veshkave. Kristalet mund të kombinohen për të formuar gurë të fortë. Normalisht, urina përmban substanca kimike që pengojnë formimin e kristale-ve.

Simptomat e gurëve në veshka

Ju mund të keni gurë në veshka dhe të mos dini që i keni ato. Pjesa më e madhe e gurëve të vegjël të veshkave kalojnë nëpërmjet ureter-it (tubat që lidhin veshkat me fshikëzën) në fshikëz pa shkaktuar probleme. Megjithatë, nëse ju kaloni një gur të madh veshkash, ju do të viheni në dijeni për këtë, pasi ju do të keni dhimbje, madje shpesh dhimbje torturuese.

Simptoma të tjera të gurëve në veshka janë:

  • Gjak në urinë;
  • Përzierje dhe të vjella;
  • Një nevojë urgjente për të shkuar për të urinuar;
  • Të ngjethura dhe ethe; dhe
  • Kalimi i gurëve të vegjël në urinë.

Kur guri fillon të lëvizë në traktin urinar, personi do të përjetojë “kolikë renale”, që është një dhimbje e vazhdueshme në shpinë, nën brinjët. Dhimbja zakonisht shkon deri poshtë nën ije – dhe në testikujt e meshkujve.

Faktorët rrezikues

Meshkujt kanë tendencë që të marrin gurët në veshka 3 herë më shpesh sesa gratë. Incidenca për të paturit e gurëve në veshka është midis moshës 20 deri 40 vjeçare, por njerëzit e çdo moshe mund të ndikohen.

Njerëzit të cilët kanë pasur infeksione të përsëritura të urinës dhe njerëzit të cilët kanë një histori familjare të gurëve në veshka janë më të ndjeshëm për zhvillimin e tyre, siç janë edhe njerëzit me cermë.

Parandalimi i gurëve

Emërtimi

  • Travilan Dr.Pd.Inj. 500 mg /flakon (IM)
  • Travilan Dr.Pd.Inj. 1 g/flakon (IM)
  • Travilan Dr.Pd .Inj 1 g/flakon (IV)
  • Travilan PD.Sol.Inf. 2 g/flakon

Përbërja

  • Çdo flakon 500 mg përmban 500 mg Ceftriaksone
  • Çdo flakon 1 g përmban 1 g Ceftriaksone
  • Çdo flakon 2 g përmban 2 g Ceftriksone

Indikime

Ceftriaxon indikohet për trajtimin e infeksione të mëposhtme kur dihet që shkaktohet nga një ose më shumë mikro-organizma (shih pikën 5.1)dhe kur kërkohet terapi parentale:

Pneumoni, septikemi (sepsis), meningjit, bone, infeksion i lëkurës ose indeve të buta, infeksione tek pacientët neutropeni-k, Gonorre-a.

Në profilaksi peri-operative të infeksioneve të lidhura me ndërhyrjet kirurgjik-ale.

Dozimi dhe mënyra e subministrimit

Travilani administrohet si injeksion intramuskular (I.M), injeksion intravenoz (I.V) ose si infusion intravenoz. Doza dhe mënyra e administrimit variojnë nga shkalla e infeksionit, ndjeshmëria e organizmit shkaktar të infeksionit dhe gjendjes së pacientit.

Të rriturit dhe fëmijet mbi 12 vjeç: Doza standarte është 1 g në ditë. Në infeksione të rënda 2-4 g në ditë, e marrë si dozë e vetme çdo 24 orë.

Koha e terapisë varion në bazë të ecurisë së sëmundjes. Si çdo terapi me antibiotikët edhe trajtimi me Travilan, duhet të vazhdojë 48-72 orët e ardhëshme pas përmirësimit të pacientit.

Në raste e gonorre-së akute duhet të subministrohet një dozë 250 mg intramuskulare. Nuk rekomandohet administrimi simultan i probenecid.

Ne profilaksinë peri-operative zakonisht rekomandohet 1 g si injeksion i vetëm muskular ose intravenoz në ndërhyrje kolo-rektal-e 2 g  në rrugë intramuskulare, si injeksion i ngadaltë ose infuzion i ngadaltë intravenoz, i shoqëruar me një agjent kundër baktereve anaerobike.

Nuk është i nevojshëm modifikimi i dozave në pacientë të moshuar nëse funksionet renal-e dhe hepatike janë normale.

Të porsalindurit dhe fëmijët deri në 12 vjeç: Dozat e mëposhtme rekomandohen një herë në ditë.

Nëse ndonjë nga efektet anësore rëndohet, ose nëse vëreni efekte që nuk janë të listuara në këtë fletudhëzues, referojini mjekut ose farmacistit tuaj.

ÇFARË ËSHTË AULIN DHE PËRDORIMI

Aulin është një bar josteroidal antinflamator me efekt qetësues për dhimbjet. Përdoret për trajtimin e dhimbjeve akute dhe dhimbjeve menstrual-e.

Para se t’ju përshkruajë aulinin, mjeku juaj do të vlerësojë benefitet e  përfituara nga përdorimi i ketij bari në raport me rrezikun e zhvillimit të efekteve anësore.

PARA SE TË PËRDORNI AULIN

Mos përdorni aulinin nëse:

  • Keni mbindjeshmëri (alergji) ndaj nimesulide ose ndonjë përbërësi tjetër të aulinit (listuar në seksionin 6 në fund të kësaj fletushke);
  • Janë verifikuar sindromat e mëposhtme pas përdorimit të aspirinë-s ose barnave të tjerë të tipit IJS:
    1. Vështirësi në frymëmarrje, shtërngim kraharori, marrje fryme (astmë);
    2. Bllokim i hundëve si pasojë e enjtjes së pjesës së brëndshme (polipe nazal-e);
    3. Skuqje e lëkurës /urtikaria;
    4. Enjtje e papritur e lëkurës ose mukozës, si ënjtje rreth syve, fytyrës, buzëve, gojës ose fytit, duke vështirësuar frymarrjen (angioedemë).
  • Pas terapisë me  IJS dhe efekte të tipit:
    1. Gjakderdhje në stomak ose intestine;
    2. Perforacion  në stomak ose intestine;
    3. Probleme me ulçera gastrike apo intestinal-e ose gjakderdhje (ulçeracion ose gjakderdhje që ndodhin të paktën dy herë);
    4. Gjakderje në tru (stroke);
    5. Cfardo problemi me gjakderdhjen apo problem si shkak i mos koagolimit të gjakut;
    6. Dëmtim të mëlçisë;
    7. Jeni duke marrë ilaçe të tjera qe njihen për ndikimin në mëlçi, p.sh. paracetamol apo ndonjë trajtim tjetër kundër dhimbjeve  ose IJS;
    8. Po merni barna që krijojnë varësi, apo keni zhvilluar varësi ndaj ndonjë substance;
    9. Konsumoni rregullisht pije alkool-ike;
    10. Keni zhvilluar një reagim në të kaluarën ndaj nimesulides që ka prekur mëlçinë;
    11. Dëmtim i rëndë i veshkave, jo nën dializë;
    12. Insuficienca e zemrës;
    13. Keni ethe apo grip (ndjenjë këputje në përgjithësi, temperaturë, të dridhura apo ethe );
    14. Jeni në tre muajt e fundit të shtatzënisë;
    15. Ushqeni me gji;
    16. Nuk duhet të përdoret aulin tek fëmijët nën 12 vjeç.

Kujdes!

Fshikëza e shkarë

Fshikëza është një organ i zgavruar në pelvis i cili depoziton urinën. Presioni i krijuar kur fshikëza mbushet me urinë shkakton nevojën për të urinuar. Gjatë urinimit, urina largohet nga fshikëza dhe del jashtë trupit nëpërmjet ureter-it.

Tek gratë, pareti i përparmë i vaginës mbështet fshikëzën. Ky paret mund të dobësohet apo të lëshohet me kalimin e moshës. Një stres i konsiderueshëm trupor siç është lindja e një fëmije mund të dëmtojë këtë pjesë të paretit vaginal. Në qoftë se ai keqësohet, fshikëza mund të shkasë, në kuptimin që nuk mbështetet më në paretin e vaginës dhe bie në vaginë. Kjo mund të shkaktojë probleme, si vështirësi në urinim, siklet dhe mospërmbajtje nga stresi (rrjedhje të urinës të shkaktuar nga teshtitja, kolla dhe tendosja).

  • Fshikëzat e shkara (të quajtura edhe cistocelë ose fshikëza të rrëzuara) ndahen në katër gradë, bazuar në atë se sa shumë fshikëza bie në vaginë.
  • Grada 1 (e butë): Vetëm një pjesë e vogël e fshikëzës bie në vaginë.
  • Grada 2 (e moderuar): Fshikëza bie mjaft sa që arrin hapjen e vaginës.
  • Grada 3 (e rëndë): Fshikëza zgjatet nga trupi përmes hapjes vaginale.
  • Grada 4 (e plotë): E tërë fshikëza zgjatet plotësisht jashtë vaginës, zakonisht e shoqëruar me forma të tjera të shkarjes së organeve të legenit.

Fshikëzat e shkara zakonisht shoqërojnë menopauzë-n. Para menopauzës, trupi i gruas krijon hormonin e estrogjenit, që ndihmon të mbahen të fortë muskujt e vaginës dhe ata rreth saj. Trupat e grave pushojnë së krijuari shumë estrogjen pas menopauzës dhe këta muskuj priren të dobësohen si rezultat i kësaj.

Shkaqet e një fshikëze të shkarë

 Faktorët e mëposhtëm zakonisht shoqërohen me shkaqet e një fshikëze të shkarë:

  •  Lindja e fëmijëve: Ky është shkaku më i zakonshëm i një fshikëze të shkarë. Procesi i lindjes është stresues për indet dhe muskujt vaginal, që mbajnë fshikëzën e një gruaje.
  • Menopauza: Estrogjenet, hormone që ndihmojnë që të ruhet forca dhe shëndeti i muskujve në vaginë, nuk prodhohen pas menopauzës.

Rrjeti i nervave në veshët e foshnjës tuaj është më mirë i zhvilluar dhe më i ndjeshëm se më parë. Tani ajo mund të jetë në gjendje të dëgjojë zërin tuaj dhe të partnerit, si dhe bisedat tuaja me njëri tjetrin. Foshnja thith dhe nxjerr sasi të vogla të lëngut amniotik (lëngu amniotik) që është thelbësor për zhvillimin e mushkërive. Këto të ashtuquajtura lëvizje të frymëmarrjes janë edhe një praktikë e mirë për momentin kur ajo të jetë lindur dhe të thithë gllënjkën e parë të ajrit. 2Dhe vazhdon të shëndoshet. Tanimë peshon rreth 780 gram dhe është 35.5 cm e gjatë (afërsisht sa madhësia e një qepe të njomë) nga koka te thembrat. Në qoftë se keni djalë, testikujt po i fillojnë të zbresin në qesen e herdheve, një udhëtim ky që do të zgjasë dy deri tre ditë.

Si po ndryshon jeta juaj:

A po shpejtoni për të marrë mësime për lindjen e fëmijëve dhe për të përgatitur dhomën e foshnjës tuaj, ndërkohë që ende kujdeseni për detyrat e tjera të ditës? Sigurohuni edhe që të vazhdoni të hani mirë dhe të bëni shumë pushim. Afërsisht në këtë kohë, presioni juaj i gjaku-t mund të rritet paksa, megjithëse ndoshta është ende shumë më i ulët se ç’ishte para se të mbeteshit shtatzënë. (Zakonisht presioni i gjakut bie nga fundi i tremujorit të parë dhe priret të arrijë minimumin rreth javës së 22 deri 24).

Dehidratimi është humbje e tepruar e lëngjeve të trupit. Trupi ka nevojë për një sasi të caktuar lëngjesh, për të ruajtur të gjitha sistemet fiziologji-ke të tij, me minimumin që konsiderohet që të jetë 4 gota lëng në ditë (shuma ideale është konsideruar të jetë 8 gota). Megjithatë, kërkesat themelore do të ndryshojnë me moshën dhe me sasinë e aktivitetit. Njerëzit shumë aktivë mund të kenë nevojë të kalojnë 2 deri në 3 herë kufirin normal.

Nëse humbni më shumë lëngje sesa zëvendësoni, rezultati është dehidratimi. Normalisht, mungesa e lëngjeve sinjalizohet nga etja dhe përmirësohet me pirjen. Nëse humbja e lëngjeve nuk zëvendësohet brenda pak ditëve, fillon dehidratimi i rëndë, dhe mund të çojë në ndryshime në kiminë e trupit, dështimin e veshkave dhe madje edhe në probleme fatale. Kjo formë e rëndë e dehidratimit është konsideruar si një urgjencë mjekësore.

Ekzistojnë gjithashtu një sërë gjendjesh, lloje kirurgjish dhe ilaçesh që mund të shkaktojnë dehidratimin.

Simptomat e dehidratimit

  • Etje të butë në të rëndë;
  • Ulje të menjëhershme në peshë;
  • Buzë dhe gojë të thatë;
  • Një ulje në sasinë e urinës dhe përqendrimin e saj (ajo do të shfaqet më e errët se normalisht);
  • Një frymëmarrje e shpejtë dhe një rrahje zemre më e shpeshtë sesa normalja;
  • Dobësi ose një dhimbje e lehtë koke (veçanërisht gjatë qëndrimit);
  • Lëkurë e thatë me humbje të elasticitetit të lëkurës;
  • Sy të lodhur.

Komplikacionet e dehidratimit

  • Dëmtimi i veshkave; dhe
  • Shok.

Çfarë e shkakton dehidratimin?

  • Djersitja e madhe;
  • Atak i rëndë nga të nxehtit;
  • Diarre-ja ose të vjellat;
  • Komplikacion-et e diabet-it;
  • Ilaçe të caktuara;
  • Komplikacionet nga disa lloje kirurgji-sh.

Çfarë mund të bëni?

  • Pini sa më shumë lëngje, shmangni alkool-in dhe kafeinë-n;
  • Merrni kripëra orale rihidratimi;
  • Konsultohuni menjëherë me doktorin nëse foshnja ose fëmija është dehidratuar, ose nëse ka vjellje të shumta dhe të pakontrollueshme;
  • Shkoni tek dhomat e emergjencës së spitalit nëse ekzistojnë shenja të shokut;
  • Vazhdoni marrjen e ushqimeve, nëse është e mundur, por mos përfshini fruta të pasura me fibra dhe zarzavate.
Astma dhe kafshët shtëpiake

Për shumë njerëz me astmë, kryesisht fëmijë, është një alergji që sjell (“shkakton”) simptomat e astmës së tyre.

Në këto kushte, ekspozimi ndaj substancat përkundrejt të cilave jeni alergjik (“alergjeni”) konsiderohet të jetë shkaktar i astmës. Për shumë njerëz me astmë, prekja dhe ledhatimi i një kafshe, ose edhe thjesht qëndrimi në të njëjtin mjedis me kafshët shtëpiake mund të shkaktojë një reaksion.

Kjo për shkak të një alergjeni të kafshës (copa lëkure ose fije nga gëzofi i tyre), ose edhe pështyma apo urina e tyre. Në një shtëpi me kafshë shtëpiake, copat e lëkurës dhe qimet përbëjnë një komponent kryesor të pluhurit të shtëpisë që çlirohet në ajër dhe shkon në sipërfaqet e pajisjeve shtëpiake, kështu që ju mund të keni reaksion alergjik edhe pa patur kontakt dhe pa i prekur vetë kafshët.

Disa njerëz me astmë mund të kuptojnë se janë alergjikë nga kafshë të tjera me të cilat janë në kontakt të rregullt siç mund të jenë kuajt, dhitë, lopët, pulat e rosat edhe pse këto kafshë mbahen jashtë shtëpisë.

Megjithatë, gjykimi nëse ekspozimi i fëmijëve ndaj kafshëve zhvillon astmë është ende i panjohur — gjetjet e kërkimeve në këtë çështje janë të ndryshme.

Çfarë mund të bëhet

Nëse është e nevojshme, mjeku mund të kryejë teste speciale gjaku dhe lëkure për të diagnostikuar alergjitë nga kafshët. Testet e shpimit të lëkurës janë të thjeshta dhe të përshtatshme. Një pikë ekstrakti i substancës që mendohet se shkakton alergji (alergjeni) vendoset në lëkurë dhe me një gjilpërë shpohet vendi rreth pikës nën lëkurë. Madhësia e zonës së lëkurës që inflamohet — që quhet blanë ose sinjali i reaksionit — tregon forcën e reaksionit alergjik.